พระอาจารย์ครรชิต ใช้ธรรมชี้ทาง ทำไมใจถึงพะวง กับเรื่องที่ถูกตำหนิ! จิตปรุงเเต่ง ใจทุกข์หนัก

"ใช้ธรรมะบำบัดทุกข์"

ประโยคนี้เเอดได้ยินบ่อยมากๆ เเต่ไม่เคยเข้าใจเเละเข้าถึงสักครั้ง เพราะเราไม่เคยได้ใช้เเละได้เจอกับตัวเอง เหมือนประโยคที่ว่า "คนเราจะไม่รู้สึกเเละเข้าใจ ถ้าสิ่งไหนไม่เจอกับตัว"

จนมาวันนี้ แอดเข้าใจคำนี้มากขึ้น เเม้จะไม่ถึงขั้นถ่องเเท้ก็ตาม!

เมื่อวันหนึ่งเจ้านาย เดินมาบอกกับทุกคนในออฟฟิศว่า เราจะมีคอร์สเรียนธรรมะกัน สิ่งเเรกที่เเอดคิดถึง คือความน่าเบื่อ คือการนั่งฟังพระมาสอน ทางปฎิบัติดีปฏิบัติชอบ ไม่สร้างบาป เพื่อสัมปรายภพจะได้ขึ้นสวรรค์ เป็นแบบแผนที่เราจำมาตลอด เเต่การเรียนธรรมะครั้งนี้…เปลี่ยนความคิดอย่างสิ้นเชิง!

พระอาจารย์ครรชิต อกิญจโน พาแอด “ กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง" หลังจากที่พยายามอยากรู้เเต่ความรู้สึกของคนอื่นมาตลอด เพราะการทำงานในเเวดวงสื่อ การเข้าใจคนอื่นเพื่อนำเสนอตรงไปตรงมา คือจุดหมายของคนข่าว เเต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าเราไม่เข้าใจเเละรู้สึกตัวเองอ่านข่าว ตื่นตัว กลับมามีสติตื่นตัว กลับมามีสติ

การเรียนรู้ตัวเอง เพื่อกลับมารู้สึกตัว ผ่านไปร่วม 7 ชม. เเอดไม่รู้สึกฝืนเลยสักนิด ไม่รู้สึกว่าธรรมะเป็นเรื่องเหนือความจริง เเละเป็นเรื่องที่เข้าใจยากอีกต่อไป "เริ่มเรียน เริ่มรู้สึก เริ่มสังเกตตัวเอง เริ่มกระจ่างในใจ" เพราะเเบบนั้น เราจึงเป็นแบบนี้ เหตุผลมีอยู่เเค่นี้จริงๆ

ก่อนจบคอร์ส พระอาจารย์ได้พูดคุยเเละให้ซักถามปัญหาทุกข์ในชีวิต ที่ไม่รู้ว่าจะดับมันอย่างไร เเอดไม่รอช้า ทุกข์นั้นถูกส่งออกมาจากใจ เพื่อหวังได้เห็นทางดับมัน!

"พระอาจารย์คะ หนูรู้สึกทุกข์มากทุกครั้ง ที่ถูกเจ้านายด่าหรือ ตำหนิ ทำไมหนูทุกข์มากมาย อารมณ์มันดาวน์ลงไป กว่าจะดึงกลับมาใช้เวลาพักใหญ่ ในหัว คิดแต่เรื่องไม่ดี ทั้งๆที่บางที คำตำหนิไม่ใช่เรื่องใหญ่โต หนูจะออกจากทุกข์นี้ได้ยังไงคะ"

พระอาจารย์ยิ้มรับทุกข์ที่แอดส่งถามไป คำตอบของพระอาจารย์ทำให้ความคิดของแอดเปลี่ยนทันที "เป็นปกติที่เวลาเราทำพลาด หรือทำผิด ก็จะต้องถูกตำหนิติเตียน เเต่ทุกครั้งที่ใจมันทุกข์ ใจมันเผลอไปปรุงเเต่ง จับโน่นมาชนนี่ เรื่องไหนที่เศร้า เราจับมาผสมกันหมด ทุกข์มันเลยทวีคูณ เมื่อใจเผลอไปคิดลบ เมื่อรู้ตัวให้รีบดึงกลับมา ตั้งจิตให้ดี ที่เขาด่าเราเพราะอะไร ผิดตรงไหนให้เเก้ตรงนั้น อย่าคิดเป็นอื่นไปไกล เเละที่สำคัญต้องทบทวน เจ้านายด่า เดี๋ยวเขาก็จบ ถ้าเราเเก้ เเต่ทุกข์นั้น ไม่มีทางไปไหน ถ้าเรายังด่าตัวเองซ้ำๆ!!!

ประโยคของพระอาจารย์ทำให้รู้ว่า ถ้าแค่เจ้านายตำหนิ ก็ฟังแล้วแก้ไข แต่ที่ไปไกลกว่าคำตำหนิ คือ ความคิดของเราที่ปรุงแต่ง พอซักไปซักมา ก็ทราบว่า ลึกๆ แอดกลัวการถูกตำหนิ พอแค่ได้ยินชื่อตัวเอง ที่เป็นเสียงเจ้านาย จิตก็กังวล คิดไปต่างๆนานา "ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า ต้องโดนด่าอีกเเน่ๆ อีกเเล้วเหรอ เมื่อไหร่จะไม่ผิดอีก ไม่อยากผิดแบบนี้อีกเเล้ว" สุดท้าย ใครกันที่ยัดเยียดทุกข์นั้นให้ตัวเรา คนอื่นถือทุกข์มายื่นให้ เราเห็น เรารับ เราปรับ เราทิ้ง ทุกข์มันก็จบ เเต่ถ้าคน คนอื่นถือทุกข์มายื่นให้ เราเห็น เราปรุง จนทุกข์นั้นทวีรสชาติขมขื่น สุดท้ายเราก็เเพ้ทุกข์ เพราะใจตัวเอง พระอาจารย์ทิ้งท้าย ต้องฝึกรู้สึกตัว แล้วจะเห็นความคิดที่เผลอคิด ที่ปรุงแต่ง แล้วจะรู้ว่า "ทุกข์…ไม่มีอยู่จริง" ถ้าทุกข์ก็ให้มันทุกข์ เเล้วเดี๋ยวมันก็หาย เเต่อย่าไปเติมทุกข์ เพราะจิตที่ปรุงแต่ง สุดท้ายทุกข์ก็จะกลายเป็นกรรม ที่กลับมาทำร้ายใจตัวเอง