งานใหญ่ “รัฐบาล” ไทยมีน้ำมันใช้ 101 วัน เรื่องจริงหรือแค่ปลอบใจ ?

ไทยมีน้ำมันใช้ 101 วัน ? เรื่องจริงหรือแค่ปลอบใจ 

ตีลังกาเล่าข่าว โดย กรรณะ 

วันนี้เป็นวันที่ “อนุทิน ชาญวีรกูล” ได้รับการเลือกเป็นนายกรัฐมนตรีในสมัยที่ 2 แต่เป็นการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งในภาวะสุดวิกฤต โดยเฉพาะเรื่อง ปัญหาการขาดแคลนน้ำมันตามปั๊มน้ำมันต่างๆ ส่วนหนึ่งมาจากการที่คนเกิดความตระหนกแห่กันไปเติม จนปริมาณการใช้ มากกว่าปริมาณการนำเข้ามาเติมให้ผู้ค้าปลีกได้ทันจนเกิดภาวะขาดแคลนจากการกักตุน นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องของภาคอุตสาหกรรมที่เข้ามาร่วมใช้น้ำมันจากผู้ค้ารายย่อยด้วย 

ซึ่งรัฐบาลก็พยายามยืนยันว่า เรามีน้ำมันสำรองใช้ได้ 101 วัน  แต่คำถามที่หลายคนสงสัยคือ น้ำมันสำรองเราใช้ได้ 101 วันจริงหรือและมาจากไหน ที่สำคัญเป็นอย่างที่รัฐบาลอ้างหรือไม่ 

เราจะค่อย ๆ มาแกะรอยเรื่องนี้กัน 

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ กระทรวงพลังงานรายงานว่า ไทยมีน้ำมันดิบและน้ำมันสำเร็จรูปที่สะสมอยู่ในประเทศ จำนวน 4.925 พันล้านลิตร ใช้ได้เพียง 38 วัน 

และมีน้ำมันที่กำลังขนส่งผ่านช่องแคบฮอร์มุซอีก 1.746 พันล้านลิตร บวกกับจากแหล่งอื่นอีก 1.124 พันล้านลิตร รวมน้ำมันในทะเลใช้ได้อีก 23 วัน 

รวมทั้งสองก้อนก็คอ  61 วันหรือ 6.671 พันล้านลิตร 

ต่อมาก็มีการปรับตัวเลขขึ้นมาเรื่อยๆ   และมีการยืนยันเมื่อวันที่ 17 มีนาคม อีกครั้งและบอกว่าไทยมีน้ำโดย  “เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ” รองนายกรัฐมนตรีว่าตัวเลขรวมอยู่ที่ 96 วัน 

คำถามตัวใหญ่คือตัวเลข 101 วัน มาจากที่ไหน และมีวิธีคิดอย่างไร  และที่สำคัญ 101 วันจริงหรือไม่หรือมีอะไรซ่อนอยู่ใน 96 วัน 

หากแบ่งประเภทง่ายๆจะพบว่ามี 3 ประเภท ประเภทแรกคือ น้ำมันที่มีอยู่ในประเทศจริงๆ หรือที่เรียกว่าน้ำมันสำรอง เรามีอยู่ 42 วัน 

ประเภทที่สองคือ น้ำมันที่ตอนนี้ยังอยู่กลางทะเล หรือน้ำมันดิบที่กำลังขนส่งมา แต่ก็ต้องยอมรับว่าอาจจะมีบางส่วนติดอยู่ที่ช่องแคบฮอร์มุซ โดยน้ำมันส่วนนี้มีหากมาถึงก็จะใช้ได้ 29 วัน แต่สิ่งที่ต้องยอมรับคือ ยังมาไม่ถึง!!! 

และส่วนที่สามคือ น้ำมันที่ยืนยันการซื้อแล้ว โดยเป็นการซื้อจากนอกตะวันออกลารวมถึงสหรัฐฯและแองโกลา ส่วนนี้มีใช้ได้ประมาณ 30 วัน 

รวมแล้วทั้งหมดจากที่ประมาณการใช้ทุกวันนี้วันละ  วันละ 127 ล้านลิตร รัฐบาลอ้างว่าจะอยู่ได้ 101 วัน 

แต่ต้องไม่ลืมว่า น้ำมันที่อยู่ในมือจริงๆที่เป็นน้ำมันสำรองมีเพียง 42 วัน ณวันที่ 17 มีนาคม แต่ที่เหลือเป็นเพียงน้ำมันในอนาคต หายังมาไม่ถึงจริงโอกาสก็ลดน้อยลงไป และเมื่อนั้นความกังวลก็จะทวีสูงขึ้น 

นาทีนี้รัฐบาลของ “นายกฯหนู” ต้องมีหน้าที่บริหารจัดการทั้งสต็อกน้ำมันจริง ความคาดหวัง รวมถึงปัญหาเรื่องการใช้น้ำมันจากภาคขนส่งที่มาแย่งการใช้จากผู้บริโภครายย่อย 

นี่คือหน้าที่ของรัฐบาลที่ต้องจัดการ  ไม่ใช่แค่บอกว่ามีอีกกี่วัน แต่ต้องบอกว่าจะจัดสรรเท่าที่มีอย่างไร และหากสต็อกน้ำมันลดลงจากการที่เติมเข้ามาไม่ทันจะทำอย่างไร และที่สำคัญน้ำมันหายไปจริงหรือไม่ 

การบอกว่าให้ประหยัดอาจเป็นมุมหนึ่งที่ช่วยได้ แต่ต้องไม่ลืมว่าการใช้น้ำมันในโลกยุคปัจจุบันไม่ใช่ทางเลือกว่าจะใช้ก็ได้หรือไม่ใช้ก็ได้ หากแต่กลายเป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งของการดำรงชีวิต และการดำรงอยู่ของธุรกิจ 

ไม่ใช่ว่าน้ำมันขึ้นราคาแล้วคนจะไม่ใช้ แต่ไม่ว่าจะราคาแค่ไหนก็ต้องใช้และจำใจยอมรับราคาที่เพิ่มขึ้น ซึ่งก็แปลว่าปริมาณการใช้ต่อวันไม่ว่าราคาน้ำมันจะแพงแค่ไหนก็ไม่ลดลง คำถามคือรัฐบาลจะสามารถบริหารจัดการน้ำมันให้เพียงพอได้หรือไม่ 

กับสถานการณ์สงครามที่อาจจะยื้ดเยื้อยาวนานก็เรื่องหนึ่ง แต่เรื่องการบริหารจัดการน้ำมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งลองนึกสภาพดูว่าวันนี้ที่สงครามอิหร่าน ยังไม่ถึงจุดพีค คนยังขาดแคลนและกลายเป็นความไม่พอใจขนาดนี้ 

แต่หากทุกอย่างหนักขึ้นเช่นปัจจุบันที่อิหร่านเปิดฉากถล่มแหล่งพลังงานอื่นในประเทศเพื่อนบ้าน และการฟีดน้ำมันเข้าระบบทำไม่ได้ ถึงวันนั้นข้ออ้างเรื่อง “น้ำมันรอการขนส่ง” จะไม่มีอีกต่อไป และบอกเลยว่าความโกลาหลจะหนักกว่านี้อีกหลายเท่า 

การซื้อเวลา ยื้อเวลา ไม่อาจแก้ปัญหาได้เท่าการบอกความจริง  เมื่อถึงเวลาที่ต้องขึ้นก็ต้องขึ้น แต่ความเจ็บปวดก็ต้องแบ่งรับกันทุกส่วน ไม่ใช่ให้ผู้บริโภครับแต่เพียงอย่างเดียว 

และอย่าให้ประชาชนรับรู้ว่ามีใครที่กำลังกอบโกยกับวิกฤต เพราะหากมีจริงบอกเลยว่างานนี้จบไม่สวยแน่ๆ