แม้จะเลือกตั้งเสร็จสิ้นไปกว่า 1 สัปดาห์เต็ม แต่ถึงอย่างนั้นยังคงมีประเด็นให้สังคมได้พูดถึง โดยเฉพาะ บาร์โค้ด และ QR Code บนบัตรเลือกตั้ง ที่ผู้ใช้สิทธิต่างแสดงความกังวลใจ ว่าจะสามารถสืบได้ว่าใครเลือกอะไร ท่ามกลางปัญหาการทุจริตซื้อเสียง หรือไม่อย่างไรนั้น

วันนี้ (17 ก.พ. 69) นายมนัส สุวรรณรินทร์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา โพสต์เฟซบุ๊ก วิเคราะห์ประเด็นบัตรเลือกตั้ง ที่ปรากฎภาพบาร์โค้ด และ QR Code มองสังคมชี้นำให้เข้าใจว่า สแกนแล้วรู้ว่าใครกาอะไร พร้อมเปิดทางให้ คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ต้องติดคุก เลือกตั้งไม่รักษาความลับให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญ ย้ำ ความลับของราชการ ไม่มีใครรู้ได้ เว้นแต่เจ้าหน้าที่ทุจริต วอนหยุดดราม่า ไม่สามารถล้มกระดานได้ เป็นแค่วาทะกรรมปั่นป่วนสังคม

โพสต์ระบุว่า

บาร์โค้ดและ QR Code กับ เลขบัตรประจำตัวประชาชน ไม่ต่างกัน เล่นเรื่องความลับ เสียจนสังคมปั่นป่วนหมด แล้ว มันก็จะต้องทำสองชั้นและทุจริต ขนานใหญ่ถึงจะล่วงรู้ความลับ

วันนี้จึงมาขอเจาะความหมายเรื่องคำว่าลับและการรักษาความลับของทางราชการ

ทั้งคนรุ่นเก่า รุ่นใหม่ นักวิชาการ นักกฎหมาย อินฟลู สส. สอบตก คนมีชื่อเสียงทางสังคมฉกฉวยโอกาสเรื่องนี้หมดเลย

โดยชี้นำทางสังคมไปทางที่ผิด เพราะถ้าคน ฟังผิวเผิน แค่รู้ว่าสแกนปุ๊บ รู้ปั๊บ คนจะเข้าใจแบบนี้จริงๆ สแกนปุ๊บ รู้เลยว่าเป็นบัตรของเรา เราเลือกให้ใคร

เพราะสิ่งที่เห็นจากข่าว ของผู้ชี้นำ คือ กกต. ต้องติดคุก เลือกตั้งไม่รักษาความลับให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญ การเลือกตั้งเป็นโมฆะ ถาถมเข้ามาทุกช่องทาง

คำว่าลับ คือขณะกา ไม่มีใครรู้ว่าเรากาอะไร และเราไม่มีสิทธิถ่ายรูปออกไปแสดงว่าเรากาใคร คนทั่วไปไม่อาจรับรู้ได้และไม่มีสิทธิตรวจสอบ และไม่สามารถเข้าถึงความลับของเราได้ นั่น คือความลับ ความหมายที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้

ระบบการลงคะแนนแบบนี้ไม่มีสิทธิ์ที่ใครจะล่วงรู้ความลับของเรา ได้ยกเว้น เจ้าหน้าที่กระทำการทุจริต และขยันนำมาตรวจสอบย้อนกลับเท่านั้น ต้องทุจริตและละเมิด มาตรการรักษาความลับ ขยันนำมาประกบกัน ซึ่งก็ทำได้ยากเพราะบัตรเลือกตั้งเมื่อนับคะแนนเสร็จก็เก็บไว้เป็นสัดส่วน อยู่ในมาตรการรักษาความลับ หากจะทำต้องเจาะหีบออกมาตรวจสอบ คัดแยก ไล่แสกน หากกระทำเช่นนี้ย่อมเป็นการกระทำที่มิชอบ ที่สำคัญจะทำไปเพื่ออะไร หากมีวัตถุประสงค์แอบแฝงทำแล้วเป็นมรรคผล ต้องร่วมมือกันเป็นกระบวนการขนานใหญ่ ตั้งใจ ทำกันทั้งระบบ ซึ่งต้องใช้เวลานานพอสมควร

เปรียบเสมือนเจ้าหน้าที่ที่ทำเรื่องบัตรประจำตัวประชาชน เลขบัตรถ้าอยู่เฉพาะตัว เฉพาะส่วนของมันก็ไม่มีอะไร แต่เจ้าหน้าที่ที่เข้าฐานข้อมูลได้ สามารถนำเลขบัตร เข้าถึง ล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้เลย และทำได้เฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น เฉพาะเจ้าหน้าที่ที่กระทำการทุจริตเท่านั้น ซึ่งระบบก็ตรวจรู้ว่าเจ้าหน้าที่คนใดเข้าพาสเวิร์ดอยู่ คนทั่วไปไม่อาจนำเลขบัตรเข้าถึงฐานข้อมูลได้ QR Code บาร์โค้ดและ เลขบัตรประจำตัวประชาชนจึงไม่แตกต่างกันครับ จะรู้ต้องทำ สองชั้น ชั้นแรกรู้ ชั้นที่สองเจ้าหน้าที่ทุจริต รู้เฉยเฉยมีเฉยเฉยไม่ได้ ต้องรู้ มี และเจ้าหน้าที่ทุจริตด้วย

การรักษาความลับของราชการก็มีกฎหมายคุ้มครองและรับรองไว้ผู้ใดละเมิดก็ย่อมผิดทั้งวินัยและอาญา

ดังนั้นคำว่าความลับ คนทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้าถึงและไม่มีสิทธิ์รู้ ยกเว้นเจ้าหน้าที่ทุจริต

หยุดดราม่ากันเถอะครับ QR Code และบาร์โค้ด มันล้มกระดานไม่ได้หรอก เพราะมันไม่สมเหตุสมผล ศาลไหนเค้าจะเอาเหตุผลเพียงเท่านี้มาตัดสินเข้าข้างท่าน มันเป็นแค่วาทะกรรมปั่นป่วนสังคม ปั่นสังคมเท่านั้น

อีกหน่อยถ้าเค้ายกเลิก QR Code และบาร์โค้ดไป แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าบัตรนี้มาจากหน่วยไหน หากมีการขโมยเกิดขึ้นหรือไปพบบัตรในกองขยะ จะรู้ได้ยังไงว่าบัตรมาจากไหน ก็เกิดปัญหาตรวจสอบย้อนกลับเรื่องทุจริตเลือกตั้งอีก เฮ้อชีวิต ฟังมาหลายวันแล้ว รู้สึกว่าสมัยนี้ คนเหลี่ยมมันเยอะจริงๆ

ขอบคุณข้อมูล : เฟซบุ๊ก มนัส สุวรรณรินทร์

มนัส สุวรรณรินทร์

รองผู้ว่าฯโคราช ชี้ “บาร์โค้ดบนบัตรเลือกตั้ง” ไม่ทำให้รู้ใครกาอะไร เว้นแต่มี “เจ้าหน้าที่ทุจริต”