หลายคนคงจะเห็นกนะเป๋าหวายสานของชาวลาหู่ ที่จันไลฟ์สดขาย เเละโพสต์ขายให้กับลูกเพจ พรีออเดอร์เข้ามาจับจอง กระเป๋าไม่ไผ่สานหุ้มด้วยหวานเคลือบเเว็ก ตกเเต่งผ้าอย่างดี ราคาหลักร้อย เเต่กว่าจะได้เเต่ละใบไม่ใช่เรื่องง่าย

จันเห็นกระเป๋าใบนี้ครั้งแรก เพราะจันได้ไปพักที่โฮมสเตย์บ้านพี่ปิง #ทุ่งยั๊วยะโฮมสเตย์ ซึ่งมีกระเป๋าสานวางขาย รวมถึง ของตกเเต่งในที่พัก จะเป็นของจักสานทั้งนั้น ทำให้จันได้พูดคุยถึงที่มา พี่ปิงเล่าว่า คนที่นี่เป็นชาวลาหู่ กับกระเหรี่ยง ก็มีอาชีพตามวิถีคนดอย คือทำไร่ทำนา เเต่ว่างๆจากหน้าเก็บเกี่ยว ก็จะมีงานอดิเรกคือ การรับจ้างสานกระเป๋า เเละอุปกรณ์ต่างๆ เช่นตระกร้า กล่องใส่ทิชชู่ หรือสินค้าที่ตลาดต้องการ เเต่กว่าจะได้ 1 ใบไม่ง่าย

พี่ปิงบอกว่า คนสานจะต้องขึ้นไปตัดไม้ไผ่บนดอย ลงมาหั่นให้เป็นเส้นบางๆ หรือที่ทุกคนเรียกมันว่าตอก จากนั้นก็เอาไปตากไล่ความชื้นออก ก่อนที่จะเอามาเเช่น้ำ ทำแบบนี้อยู่ประมาณ 3-4 รอบ ก่อนจะนำมาถักสานขึ้นทรงกระเป๋า 1 ใบเล็ก ตั้งเเต่ขึ้นเขาไปเอาไม่อย่างลำบาก จนมาถึงการสานเป็นลวดลายขึ้นทรง ได้ราคา ใบละ 15 บาท เเพงที่สุดคือ 150 บาท คือใบใหญ่ ก่อนที่จะส่งให้โรงงานย้อมสีเย็บซับใน เคลือบเเว็ก เเช่ยากันปลวก ก็อีกหลายขั้นตอน ส่งออกขายตลาด ราคาพุ่ง 3 เท่าตัว

แน่นอนจันเห็นช่องโหว่ของการขายนี้ เเต่ทีกอย่างมันละเอียดอ่อนมาก ชาวบ้านตั้งใจสานทุกใบ เเต่เขาไม่มีความรู้เรื่องการย้อมสี เย็บเเต่งทรง ราคาที่พวกเขาได้ก็ต้องได้เเค่นี้ ส่วนพ่อค้าคนกลางก็ไม่ผิด เขาก็บวกตามขั้นตอนการทำ การเก็บรายละเอียด ถ้าชาวบ้านทำได้เอง มีความรู้สามารถย้อมเคลือบเย็บ เองได้จนสามารถส่งขายได้ กำไรก็จะเป็นของพวกเขาทั้งหมด

เเต่ปัญหาคือ พวกเขาไม่มีความรู้ด้านนี้ ก็ต้องได้ราคานี้ ที่จันตัดสินใจไลฟ์ขาย โดยไม่เอากไรเพราะอยากให้ชาวบ้านมีงานทำ อยากให้ทุกคนเห็นความตั้งใจของพวกเขา ว่าเเต่จะได้กระเป๋าเเต่ละใบ ไม่ง่ายเลย

ขึ้นเขาเอาไม้มานั่งสาน

กว่าจะเป็นกระเป๋าหวายสาน 1 ใบ ไม่ง่าย ชาวบ้านละเมียดสาน ไม่คุ้มค่าเเรง