“คุณยาย ถือของไหวไหม? แล้วมากับใคร?”

มีเพียงรอยยิ้ม ไร้คำพูดใด ๆ ตอบกลับ เราเข้าใจทันที รีบปรี่เข้าไปช่วยถือของ และเดินไปส่งคุณยายที่บ้าน ซึ่งบ้านคุณยายอยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนมากนัก แต่ถ้าพูดถึงหญิงชราวัย 82 ก็นับว่าไม่ธรรมดา

หลังเสร็จกิจกรรมมอบของให้น้อง เราก็ยังอดคิดถึงคุณยายชาวกะเหรี่ยงไม่ได้ จึงตัดสินใจชวนกันไปหาคุณยายที่บ้าน

เตรียมข้าวของ เครื่องใช้ผ้าห่ม อาหาร ของจำเป็น พาทีมงานไปบุกบ้านคุณยาย เส้นทางไปบ้านคุณยายทำให้ทีมงานที่รู้เรื่องภายหลังถึงกับตกใจ ว่าคุณยายเดินมาไหวได้ยังไง ทั้งที่ทางขึ้นบ้านเป็นเนินดินหินลูกรังที่ค่อนข้างชัน

จนเราเดินไปพบบ้านไม้หลังเก่า ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ แต่ไม่ใช่คุณยาว

ถามไปถามมา อ๋อ ลูกสาวคุณยายเอง

ลูกสาวบอกเรา ที่คุณยายไม่พูด ได้แต่ยิ้มเพราะคุณยายไม่เข้าใจและพูดภาษาไทยไม่ได้

แต่ยังโชคดีลูกสาวยังพอเป็นล่ามแปลให้เราได้คุยกับคุณยาย

เธอร้องเรียกคุณยายว่ามีคนมาหา เราจึงได้เจอหน้ากันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คุณยายงงมาก เพราะเรามากันหลายคน

แต่ด้วยความใจดี คุณยายกวักมือเรียกพวกเราให้ขึ้นไปบนบ้าน

“คุณยายพวกเราเอาของกินของใช้มาให้”

คุณยายยิ้มไม่หุบแล้วก็ให้พรเป็นภาษาปกากะญอ “ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม”

ระหว่างที่คุยกันคุณยายก็ปาดน้ำตาที่เปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอด ทำให้เราก็อดน้ำตาคลอไม่ได้เช่นกัน นี้ซินะน้ำตาแห่งความสุข

ถึงแม้ว่าเราคุยกันคนละภาษาแต่อารมณ์เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ที่สื่อถึงกัน

หญิงชราชาวกะเหรี่ยง ปกากะญอ ที่เข็มแข็งทั้งกายและใจ ที่ทำให้เราไม่สามารถลืมรอยยิ้มที่น่ารักนั้นได้ลง #รร.ตชด.ไลออนมหาจักร 9 #ดอยกึ๊ด #กะเหรี่ยง ปกากะญอ

คลิปอีจันแนะนำ

สายมูต้องมา! เบอร์ดีพาดวงปัง

กะเหรี่ยง ปกากะญอ

น้ำตา เปี่ยมสุข ของ คุณยาย ชาวกะเหรี่ยง ปกากะญอ