นักบอล รร.พันท้ายนรสิงห์วิทยา ร่ำไห้ประท้วง ผอ. หลังยึดรถรับส่งต้องเดินมาเรียน?

วงการนักเตะขาสั้นระอุหนัก!
หลังผู้ปกครองและนักเรียนโรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา จังหวัดสมุทรสาคร กว่า 200 ชีวิต ประท้วงผู้อำนวยการโรงเรียน หลัง ผอ.ไม่อำนวยความสะดวก ตัดปัญหาอ้างวิกฤติโควิด-19 ปล่อยนักเรียนกว่า 160 ชีวิตเดินเท้าจากที่พัก ไปโรงเรียนกว่า 10 กิโลเมตร

เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? อีจันต่อสายตรงหาโค้ชมิกซ์ ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนนักฟุตบอลกลุ่มดังกล่าว และได้ทราบว่า ก่อนที่จะเกิดดราม่าปะทุหนักขนาดนี้ ชนวนเรื่องเริ่มจากเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ มีผู้อำนวยคนใหม่ย้ายเข้ามาประจำการที่โรงเรียน ทุกอย่างที่เคยดีและดำเนินการอย่างไม่มีปัญหาเริ่มเปลี่ยนไป

เมื่อประมาณเดือน มิ.ย.2563 ก่อนเปิดภาคเรียนที่หนึ่ง 3 วัน ทางทีมโค้ชและผู้รับผิดชอบนักกีฬาชุดดังกล่าว ได้ติดต่อไปยัง ผอ. เรื่องหอพักนักกีฬา ซึ่งก็คือนักเรียนโครงการฟุตบอลสู่ความเป็นเลิศที่ทางโรงเรียนดำเนินการอยู่ พันจำนวนประมาณ 200 คน ซึ่งเคยพักอาศัยฝึกซ้อมและศึกษาเล่าเรียนที่โรงเรียน ต่อเนื่องกันมาเป็นเวลาประมาณ 8 ปี ตามข้อตกลงความร่วมมือระหว่างโรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา และ MJ Academy ซึ่งเป็นหน่วยงานเอกชนที่ประกอบด้วย บุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ และคุณวุฒิผู้ฝึกสอนกีฬาฟุตบอลในระดับสากล ซึ่งที่ผ่านมาได้สร้างเกียรติประวัติทางด้านกีฬาฟุตบอลให้แก่โรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยาและจังหวัดสมุทรสาคร ตลอดจนสร้างชื่อเสียงในระดับประเทศจนเป็นที่ประจักษ์โดยทั่วไปมาอย่างต่อเนื่อง

แต่เนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครได้สั่งการให้ทางโรงเรียนควบคุมสถานการณ์อย่างเคร่งครัด การนำนักเรียน 200 ชีวิตมาอยู่รวมกันอาจเสี่ยงเกินไป ทางโรงเรียนจึงพิจารณาให้นักกีฬาเข้าพักอาศัยในโรงเรียนได้เพียงจำนวน 40 คนเท่านั้น และให้พักอาศัยในระยะเวลาไม่เกิน 2 เดือน นับตั้งแต่วันที่ 27 มิถุนายน 2563 โดยไม่ยอมทบทวนให้สอดคล้องกับมติคณะรัฐมนตรี วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 และสถานการณ์โดยรวมของประเทศที่ได้คลี่คลายไปแล้ว ทำให้ให้นักเรียนกลุ่มดังกล่าว ซึ่งส่วนใหญ่ มาจากภูมิภาคต่างๆของประเทศ ไม่มีที่พักอาศัย

40 ชีวิตเริ่มอุ่นใจแล้ว แล้วอีก 160 ชีวิตล่ะ จะทำอย่างไร โรงเรียนทำไม่รับรู้และไม่หาทางช่วยใดๆ แต่กลับเป็นผู้ปกครองและทีมโค้ชที่ต้องดิ้นรนหาที่พักให้นักเรียน โชคดีที่ผู้ว่าฯเห็นใจ ติดต่อต้องใช้พื้นที่วัดจำนวน 2 แห่ง แบ่งจำนวนคนตามความเหมาะสมไม่เสี่ยงการแพร่เชื้อ โดยให้สาธารณสุขจังหวัดเข้ามาควบคุม และแน่นอนการเป็นอยู่ลำบากเพราะทุกอย่างไม่อำนวย ความสะดวกสบายน้อยกว่าหอพัก แต่ทุกคนสู้เพราะนี่คือทางออกสุดท้ายที่ทำได้

มีที่พักแล้วแต่นักเรียน 160 คนจะเดินทางไปเรียนและฝึกซ้อมอย่างไร เมื่อไม่มีรถรับส่ง แม้จะมีรถโดยสารประจำทาง แต่เด็กส่วนใหญ่เป็นเด็กยากจนไม่มีทุนการศึกษาการเจียดเงินมาเป็นค่ารถสัปดาห์ละ 5 วัน ไปกลับ ถือเป็นเรื่องที่หนักสำหรับเด็ก
โค้ชและผู้ปกครองตัดสินใจเขียนหนังสือถึงผู้อำนวยการขอรถบัสของทางโรงเรียนรับส่งนักเรียน และก็ได้รับการช่วยเหลือ แต่ค่าน้ำมันและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทางผู้ปกครองและนักเรียนเป็นคนรับผิดชอบเอง
แต่!!! ไม่นานทางผู้อำนวยการก็แจ้งมาว่าทางโรงเรียนว่าไม่สามารถให้รถไปรับนักเรียนได้แล้ว เนื่องจากรถ พ.ร.บ.ขาด จะมีปัญหาภายหลัง ทุกคนเข้าใจปัญหานี้แต่ทางผู้อำนวยการก็ไม่ได้แก้ปัญหาต่อไป แล้วนักเรียนจะทำอย่างไร?

ล่าสุดวานนี้ 2 ก.ย.2563 นักเรียนและผู้ปกครองร่วม 200 ชีวิต พร้อมใจกันเตรียมออกเดินเท้าจากวัดโสภณาราม (วัดบ้านขอม) ซึ่งเป็นที่พักในเวลา 6.30 น. ของวันที่ 3 กันยายน 2563 เพื่อไปเรียนที่โรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา ระยะทางกว่า 10 กม. ซึ่งเป็นหนทางสุดท้ายที่เหลืออยู่
พร้อมกันในวันนี้ 3 ก.ย. 2563 ผู้ปกครองและนักเรียนลุกฮืออีกครั้งถือป้ายประท้วงทั้งน้ำตา บริเวณหน้าอาคารเรียนของโรงเรียน เพื่อให้เห็นว่าพวกเขาสู้และอดทนมากแค่ไหน แต่เหมือนทุกอย่างไร้ประโยชน์เมื่อไม่มีใครเห็นใจเลย น้ำตานักเตะที่ในสนามสู้สุดใจไหลออกมาโดยไม่อาย มันเจ็บยิ่งกว่าแพ้สิบแมตซ์

ต่อมาในวันเดียวกันผู้อำนวยการได้นัดชี้แจงกับทางผู้แกครองนักเรียนและทีมฝึกสอน แต่การชี้แจงครั้งนี้ก็เป็นการพูดเรื่องเดิมๆที่เคยพูดแล้ว คือการบอกว่าทำไมถึงให้อยู่ในหอพักไม่ได้ และทำไมถึงให้รถไปรับส่งไม่ได้ ซึ่งมันคือประโยคเดิมๆ

ก่อนที่โค้ชมิกซ์จะบอกกับจันว่า การออกมาเรียกร้องครั้งนี้ไม่ใช่การบีบให้รับผิดชอบหรือบีบให้ออก แต่เป็นการให้ผู้อำนวยการเห็นใจและเห็นปัญหาที่เกิดขึ้น เพราะที่ผู้อำนวยการทำอยู่คือการตัดปัญหาไม่ใช่การแก้ปัญหา
รอทางโรงเรียนออกมาชี้แจงอีกครั้งว่าปัญหาครั้งนี้เกิดจากสาเหตุอะไร ทำไมทางโรงเรียนถึงช่วยนักเรียนๆไม่ได้ รอฟังทางโรงเรียนชี้แจงข้อเท็จจริงอีกครั้ง