ใครจะไปคิดว่าการให้นักเรียน ม.4 เขียนเรียงความ จะทำให้คุณครูได้พบกับเรื่องราวสุดเศร้าของ “ออมสิน”
สาวน้อยวัย 16 ปี เธอเขียนเรียงความเกี่ยวกับพ่อ ในคาบวิชาภาษาไทย โรงเรียนปากเกร็ด จ.นนทบุรี เมื่อคุณครูน้ำฝน ครูสอนวิชาภาษาไทย ได้ไล่อ่านเรียงความของนักเรียน ก็ได้เจอกับเรียงความใบนี้ของออมสินเข้า ครูจึงอยากสานฝันให้กับลูกศิษย์คนนี้ จึงได้ส่งเรื่องราวมาหาอีเต้ยอีจัน
“ฉันเกิดเมื่อวันพุธที่ 21 กุมภาพันธ์ 2550 ที่โรงพยาบาลชลประธาน จ.นนทบุรี ก่อนที่ฉันจะบรรยายถึงกำเนิดของฉัน และเรื่องราวเกี่ยวกับฉันเมื่อยังเด็ก ฉันจะแนะนำพ่อของฉันเพราะเขาทั้งสองเป็นผู้ให้กำเนิดฉัน
พ่อของฉันชื่อ นายธวัชไชย เย็นปรีชา พ่อของฉันทิ้งฉันไปตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีช่องทางการติดต่อ และไม่ได้ข่าวสารมาตั้งแต่ทิ้งฉันกับแม่ไป แม่ของฉันชื่อ นางสาวกรรณิกา บัวอ่อน แม่ของฉันหลังจากที่หย่าร้างกับพ่อไป แม่ก็แต่งงานใหม่ แล้วมีน้อง 2 คน น้องชายและน้องสาว แม่ก็ให้ฉันไปอยู่กับยายและตา แม่เลี้ยงดูน้องกับพ่อ ฉันกับแม่ก็ยังติดต่อกัน
ชีวิตในวัยเด็ก ฉันโดนล้ออยู่เสมอว่า ลูกไม่มีพ่อ ฉันเลยรู้สึกว่า ทำไมครอบครัวฉันมันไม่สมบูรณ์ ตอนนั้นฉันเริ่มเกลียดตัวเอง และโดนแกล้งสารพัด จนถึงมีปัญหาในครอบครัว ฉันเริ่มทำร้ายตัวเองซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ จนฉันรู้สึกว่าอยากหายไป แต่ฉันก็ดึงตัวเองขึ้นมาจากความมืดได้ ฉันใช้ชีวิตมา 15 ปีแล้ว เป็นช่วงที่ฉันมีความสุขมาก เพราะได้ขึ้นชั้นมัธยมตอนปลายปีที่ 4 เพื่อนใหม่ก็คอยมาคุยกับฉัน ทำให้ฉันไม่เหงา และไม่นึกถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น ฉันชอบช่วงเวลานี้มากที่สุด”
นี่เป็นเรียงความที่กลั่นออกมาจากใจของออมสิน ที่ปัจจุบันพลัดพรากกับพ่อมา 16 ปี
อีเต้ยตัดสินใจไปหาออมสินถึงที่โรงเรียนเลยครับ หลังได้อ่านเรียงความฉบับนี้ เพราะรู้สึกอยากเติมเต็มความฝันให้กับเธอ
คุณครูได้บอกกับเราไว้ว่า ทุกครั้งเวลาออมสินพูดถึงพ่อ เธอมักจะร้องไห้จนครูต้องคอยกอดปลอบ
ใช่ครับ เป็นอย่างที่ครูบอกเลย ทันทีที่อีเต้ยได้คุยเปิดใจกับเธอ น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย สาวน้อยคนนี้พูดไม่เก่ง เธอไม่สามารถบรรยายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะจะร้องไห้ทุกครั้ง ความรู้สึกจึงถูกบรรยายผ่านตัวอักษร อย่างที่ทุกคนได้อ่านกันครับ ^^
บทสรุปของภารกิจตามหาพ่อให้ออมสินจะเป็นยังไง? รอติดตามชม เอาใจช่วยกันนะครับ