การรักใครสักคนโดยที่ไม่เคยเจอหน้า ไม่เคยคุย…เป็นไปได้ด้วยเหรอครับ?
แต่ผู้หญิงคนนี้รัก “พ่อ” สุดหัวใจ แม้แต่หน้าก็ไม่เคยเห็น
อีเต้ยอีจันเปิดใจคุยกับพี่กุ๊ก พลัดพรากพ่อตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ จนถึงตอนนี้เธอก็อายุได้ 32 ปีแล้วครับ
พี่กุ๊กเล่าให้อีเต้ยฟังว่า สมัยก่อนพ่อกับแม่ทำงานอยู่ที่ตลาดโบ๊เบ๊ สะพานสอง แม่เป็นสาวโรงงานเย็บผ้า ส่วนพ่อเป็นช่างตัดผ้า ทั้งคู่ได้พบรักกัน…จนมีพี่กุ๊ก
จากนั้นแม่มารู้ทีหลังว่าพ่อมีครอบครัวอยู่แล้ว จึงตัดสินใจแยกทางกัน พอคลอดพี่กุ๊กได้ 3-4 เดือน แม่ก็อุ้มเธอไปให้พ่อได้ดูเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นแม่ก็เอากุ๊กไปฝากให้ตายายเลี้ยงดู เพราะจะไปหางานทำ
รู้ตัวอีกทีพี่กุ๊กก็พลัดพรากทั้งพ่อแม่มาตลอด 12 ปี ไม่นานแม่ก็กลับมาหาและอยู่ด้วยกันจนถึงปัจจุบัน
ส่วนพ่อนั้น…ไม่เคยกลับมาหาเธอเลย แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่เคยโกรธพ่อเลยสักครั้ง
อีกหนึ่งสิ่งที่พี่กุ๊กอยากทำหากเจอพ่อ นอกจากกอด…เธออยากบอกรัก “พ่อ”
“รักพ่อ ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้า”
อีเต้ยเข้าใจพี่กุ๊กนะ คงเป็นเพราะเขาเป็นผู้ให้กำเนิดเธอมา
เบาะแสสำคัญที่ขาดไม่ได้คือ ชื่อ-นามสกุลของพ่อ แม่พี่กุ๊กบอกไว้ว่าพ่อของเธอชื่อ “เหลี่ยม ธรรมสอน”
พี่กุ๊กเคยเอาชื่อพ่อไปค้นในทะเบียนราษฎร์แล้ว แต่กลับไม่ขึ้นข้อมูลของใครเลย…
แล้วแบบนี้อีเต้ยจะไปตามหาต่อยังไงล่ะ? เอาใจช่วยกันนะครับ กับภารกิจการตามหาพ่อให้พี่กุ๊ก ^^