อีจันไม่ทอดทิ้ง! สร้างจุดบริการชั่วคราว ฟื้นฟู “รพ.สต.บ้านชำเม็ง”จากซากระเบิดเขมร 

เศษซากจากระเบิดเขมร… 

น่าเศร้าใจ เพราะที่นี่คือโรงพยาบาล  

รพ.สต.บ้านชำเม็ง สถานพยาบาลที่อยู่ด่านหน้าชายแดนไทย-กัมพูชา ที่นี่โดนระเบิดเข้าเต็มๆ เจ้าหน้าที่ยิ้มไม่ออก เพราะเกินใจจะเข้มแข็งไหว ถ้าวันนั้นหมอ คนไข้ ยังรักษากันอยู่ จะเป็นอย่างไร? 

วันที่เกิดเหตุปะทะชายแดนไทย-กัมพูชา เสียงระเบิดดังสนั่น ไม่มีใครคาดคิดว่าพื้นที่ชุมชน จะไม่ใช่ที่ปลอดภัย กระสุนทะลุเข้าห้องกินข้าว รพ.สต.บ้านชำเม็ง คานตึก ของใช้ กระจัดกระจายเป็นเศษซาก 

ข้าวของพังยังหาซื้อ หาซ่อมใหม่ได้ แต่ขวัญและกำลังใจของเจ้าหน้าที่ รพ.สต.บ้านชำเม็ง แทบไม่เหลือชิ้นดี ทุกครั้งที่กลับมาเจอซากอาคาร เจอรอยกระสุน ความเจ็บปวดยังคงทิ่มแทงในใจ ที่นี่คือสถานพยาบาล ที่นี่ควรเป็นที่ปลอดภัย ความกลัวยังล้นอยู่เต็มอก แต่คนไข้ ก็ทิ้งไม่ได้ 

ขณะที่ทีมงานอีจันปักหลักช่วยเหลือผู้อพยพ และทหารแนวหน้าอยู่ที่ จ.ศรีสะเกษ ช่วงเวลาพลบค่ำ ฟ้ากำลังจะมืดลงทุกที วันนั้นเป็นวันที่พวกเราจัดรถพุ่มพวง ออกไปหาชาวบ้านตามศูนย์อพยพ แจกไอติม ของใช้และส่งกำลังใจให้พวกเขา รถอีจันเลี้ยวเข้ามาจอดได้ไม่นาน ก็มีผู้หญิง 2 คน ยืนรออยู่ตรงหน้า ในมือกำเอกสารไว้แน่น สีหน้าและแววตามองออกชัดเจน เธอทั้ง 2 คน กำลังพยายามเข้มแข็ง 

พวกเขารักษาคนมามากมาย แต่ตอนนี้ยังไม่มีใคร หรือยังไม่มียาไหนรักษาใจของพวกเขาได้เลย 

ที่มารอวันนี้เพราะ “อยากเจอพี่จัน” ทั้งสองคนปรี่เข้ามาน้ำตารื้น พร้อมแนะนำตัว ว่าเธอคือ ผอ.เขมจิรา ผู้อำนวยการ รพ.สต.บ้านชำเม็ง ที่เพิ่งโดนระเบิดไป 

รพ.สต.บ้านชำเม็ง เป็นสถานพยาบาลเล็กๆ ที่มีหมอและเจ้าหน้าที่รวม 7 คน แต่พวกเขาต้องรับผิดชอบคนไข้ในตำบลกว่า 2,000 คน วันที่ระเบิดลง โชคดีที่ชาวบ้าน หมอ พยาบาล ผู้ป่วยติดเตียง อยู่ศูนย์อพยพไม่อย่างนั้น รพ.สต. นี้ คงไม่เหลือแม้แต่หมอ 

พอเหตุการณ์เป็นแบบนั้น ทางข้างหน้าในการทำงานของเจ้าหน้าที่ รพ.สต. แทบหาแสงสว่างไม่เจอ พร้อมคำร้องขอ… 

“อีจันช่วยได้ไหมคะ? ช่วยไปดูที่ รพ.สต. เราหน่อย” 

วันรุ่งขึ้น ทีมอีจันเดินทางไปที่ รพ.สต.บ้านชำเม็ง ทันทีค่ะ ตอนที่ไปยังไม่รู้หรอกว่าเราจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง พวกเขาต้องการอะไร แต่ที่รีบมาวันนี้เราต้องรีบมาเพื่อเป็นกำลังใจให้เจ้าหน้าที่ตัวน้อยๆ ที่ยังคงวิตก อย่างน้อยพวกเขาจะได้อุ่นใจ ว่ามีคนพร้อมสู้ไปกับพวกเขา #สังคมอีจัน ของเรานี่แหละ 

ภาพที่อีจันได้เห็นในวันนั้น อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเลยค่ะ ตึกฝั่งหนึ่งโดนระเบิดถล่มจนเละ แต่ถัดไปไม่กี่เมตร หมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่ ยังต้องขนอุปกรณ์ออกมาตรวจคนไข้ พวกเขาหยุดไม่ได้ พวกเขาจะทิ้งคนไข้ไม่ได้ การทำงานมันต้องเดินต่อ แม้สถานที่จะพังเละแบบนี้ก็ตาม… 

“พวกหนูไม่อยากได้เงินหรอกค่ะ แค่อยากได้ที่ให้เราได้ทำงาน ให้เราได้ดูแลคนไข้ต่อ” นั่นคือสิ่งที่ ผอ.ร้องขอ  

พี่จัน พาทีมอีจันลงพื้นที่แค่ครั้งเดียว ก็ตัดสินใจได้ทันทีค่ะว่าเราต้องช่วย ช่วยให้พวกเขาได้ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ แต่ด้วยเหตุผลทางความมั่นคง อาคาร รพ.สต.ยังไม่สามารถดำเนินการใดๆ ได้ เนื่องจากยังคงเป็นหลักฐาน ว่าความรุนแรงมันรุกล้ำเข้าถึงพื้นที่ของประชาชนจริงๆ 

“โครงการสร้างจุดบริการชั่วคราว รพ.สต.บ้านชำเม็ง” จึงเริ่มขึ้นค่ะ ทุกอย่างสร้างขึ้นเพียงชั่วคราวเพื่อให้ทุกอย่างเดินหน้าต่อได้ เราประสานทีมช่างช่วยเขียนแบบ ประเมินราคา เพราะรู้ดีว่าเจ้าหน้าที่และคนไข้คงรอนานกว่านี้ไม่ได้ 

แล้ววันหนึ่งในขณะที่เราพยายามหาวัสดุก่อสร้าง ก็เป็นดั่งบุญนำพา คุณงามความดีสรรค์สร้างขึ้นมา “โฮมวัน” ร้านวัสดุก่อสร้างที่ จ.ศรีสะเกษ ทราบว่าอีจันจะสร้างจุดบริการชั่วคราว ก็มาร่วมบุญกับเรายกใหญ่เลยค่ะ อยากได้อะไร จัดให้ได้หมดจะเหล็กหรือปูน พร้อมส่งเต็มที่ นาทีนี้ “ไทย ต้อง ช่วยไทย” กราบหัวใจโฮมวันค่ะ โฮมวันเข้ามา โครงการเราก็คืบหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว 

เรื่องสถานที่ เบาใจไปได้เลยอีกไม่นานได้เปิดให้บริการชาวบ้านได้เต็มที่แน่นอน แต่ทุกคนรู้ไหมคะ สงคราม มันสร้างแผลลึกในใจมากกว่านั้น เศษซากรอยกระสุน แปรเป็นความกลัวฝังใจของเจ้าหน้าที่ บ้านพักที่ รพ.สต. ก็ดูไม่ปลอดภัย การเข้าเวรคนเดียว ก็ดูว้าเหว่… 

อีจัน สนับสนุนการสร้างขวัญและกำลังใจให้เจ้าหน้าที่ทั้ง 7 คนค่ะ เราจัดหาที่พัก สนับสนุนการทำงาน จนกว่าสถานที่นี้จะปลอดภัยแล้วจริงๆ  

“ยิ้มได้แล้วนะ พี่มาแล้ว” ประโยคนี้ พี่จันพูดกับ ผอ.เขมจิรา เพราะเธอคือผู้แบกรับทุกอย่าง ต้องสร้างกำลังใจลูกน้อง ทั้งที่ตัวเองก็ช้ำไม่แพ้กัน 

แต่ต่อจากนี้วางใจได้เลยค่ะ อีจันจะไม่ทิ้ง หมอและเจ้าหน้าที่ 7 ชีวิต ต้องเป็นด่านหน้าดูแลชาวบ้าน 2,000 ชีวิตต่อไป โดยที่สังคมอีจันจะอยู่เคียงข้างไม่ไปไหน 

โครงการสร้างจุดบริการชั่วคราว รพ.สต.บ้านชำเม็ง คืบหน้าไปมากแล้วค่ะ แล้วอีจันจะมาอัปเดตให้ทุกคนนะคะ ฝากส่งกำลังใจให้เจ้าหน้าที่ที่นี่เยอะๆ พวกเขาบอบช้ำมามากจริงๆ หัวใจของพวกเขาแค่เล็กๆ แต่ต้องการกำลังใจที่ใหญ่มากๆ ในเวลานี้ค่ะ