ในช่วงเวลาสุดท้ายของลมหายใจ เธอยังคงสู้ต่อไปเพื่อคำว่า “ลูก” นี่คือเรื่องราวของ “พลอย” หญิงสาวผู้ป่วยไตระยะสุดท้าย แม้ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ได้กี่วัน แต่เธออยากทำทุกทาง เพื่อให้ได้อยู่ดูแลลูกต่อไป

ย้อนไปจุดเริ่มต้นของอาการป่วย โชคร้ายเริ่มตั้งแต่พลอยอายุได้ 2 ขวบ เธอมีอาการฉี่ไม่ออก ต้องให้หมอสวนฉี่ ตั้งแต่เด็กจนโตเธอต้องใช้ชีวิตที่ต่างจากเด็กทั่วไป แทนที่จะได้วิ่งเล่นสนุกสนาน แต่ยังต้องมาคอยกังวล เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น

ไม่ใช่แค่ชีวิตในช่วงวัยเด็ก แต่เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย พลอยต้องเข้าโรงเรียน เธอบอกว่าตอนนั้นลำบากมาก เพราะต้องกลับมาสวนฉี่ที่บ้าน ทุกวันวันละ 2-3 ครั้ง อาการที่เธอเป็นอยู่ทำให้เธอไม่สามารถกลั้นปัสสาวะได้ ควบคุมไม่ได้ ถึงขั้นฉี่รดที่นอนทุกวัน อวัยวะมีปัญหามาตั้งแต่เกิดซึ่งเธอเลือกไม่ได้…

พลอยรักษาอยู่ที่กรุงเทพฯ จากนั้นครอบครัวพาเธอกลับมารักษาต่อที่เชียงราย แต่เพราะอุปกรณ์การแพทย์ไม่เพียงพอ เธอจึงไม่ได้รักษาอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง เธออดทนอยู่กับชีวิตที่ไม่สะดวกสบาย จนกระทั่งหลังเรียนจบชั้นมัธยม ก็มาทำงาน เป็นแม่ค้าออนไลน์ เธอค้าขายหลากหลายและรายได้ดี

แต่ชีวิต ไม่ได้ดรยด้วยกลีบกุหลาบตลอดทาง โรคร้ายที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด มันยังไม่หายไปไหน เมื่อต้องทำงานเลี้ยงชีพ กลับกลายเป็นว่าไม่มีเวลาดูแลตัวเอง ไม่ได้สวนฉี่ตลอดแบบที่เคย อาการทางการขับถ่ายรุนแรงมากขึ้น พลอยต้องตกกับชะตากรรมที่ “ต้องสวนฉี่ตลอดชีวิต”

ตลอดชีวิต มันยาวนานแค่ไหน ไม่มีใครรู้…

แม้ชีวิตจะไม่ได้สบายมากนัก แต่เธอมีคนรักที่ดูแลเคียงข้างและมีลูกชายเป็นโซ่ทองคล้องใจ แต่โชคร้ายมาเยือนเธอและครอบครัวอีกครั้ง ดั่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเกิดขึ้นกับลูกชายคนที่สอง

สิ่งที่ทำให้ใจสลาย คือตอนตั้งท้องลูกคนที่ 2 พออายุครรภ์ได้ 7 เดือน หมอตรวจอัลตราซาวด์อีกครั้ง กลับไม่พบนิ้วเท้าของเด็กชายในท้องและพบว่ามีน้ำในสมอง ลูกของเธอกลับกลายเป็นเด็กพิการตั้งแต่ยังไม่เกิด เกิดมาก็โชคร้าย เธอถึงขั้นคิดยุติการตั้งครรภ์เพราะสงสารลูก แต่สายเกินไป เด็กกำลังจะลืมตาดูโลก

วันที่ลูกลืมตาดูโลก ก็ทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว สงสารเด็กน้อยคนนี้จับใจ เท้าข้างหนึ่งของลูกชายไม่มีนิ้ว และฝ่าเท้ามีเพียงครึ่งเดียวทั้งสองข้าง ซ้ำร้ายยังมีน้ำในสมองต้องผ่าตัด เขาเจ็บปวดตั้งแต่เกิด การผ่าตัดไม่ได้ช่วยอะไร เด็กน้อยตาบอดทั้งสองข้าง แม้จะกินข้าวหรือหายใจ ยังทำเองไม่ได้…

หัวใจคนเป็นแม่ต้องเข้มแข็งเพียงใด ลูกน้อยที่เกิดได้ไม่นานต้องทรมานในห้องไอซียูนานถึง 6 เดือน เธอทำงานทุกทางเพื่อรักษาลูก ค่าใช้จ่ายพุ่งวันละแสนกว่าบาท… ไม่ไหว ก็ต้องไหวให้ได้

เคราะห์ร้าย ยังไม่หมดสักที วันหนึ่งสิ่งที่เลวร้ายกลับอุบัติซ้ำ เมื่อเธอปวดหัวหนักจนต้องไปหาหมอ หมอบอกกับเธอว่า ของเสียคั่งในร่างกายจนขึ้นสมองแล้ว เพราะเธอเป็นไตระยะเกือบสุดท้าย

สิ่งที่พบเจอมันสาหัสและเจ็บปวดในชีวิตมากเกินกว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะรับได้ แม่ก้ป่วยแทบจะไม่ไหว ต้องฟอกไตอยู่ตลอด ทั้งยังต้องคอยรับสายจากโรงพยาบาลเพื่อให้หมอปั๊มหัวใจลูกชายอยู่แทบทุกเวลา

ยื้อไว้ กับปล่อยให้เขาไปสบาย อันไหนเจ็บปวดน้อยกว่ากัน? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัว แต่ในวันที่ตัดสินใจจะหยุดการช่วยเหลือลูกชาย นิ้วเล็กๆ ของลูกชายตัวน้อย กลับจับนิ้วก้อยของแม่เอาไว้แน่น ราวกับไม่ได้อยากจากไป เธอร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่เหลือให้ไหล และตัดสินใจจะรักษาลูกต่อ

ตอนนี้ผ่านมา 8 ปี แม่คนนี้ยังสู้ไม่ถอย ดูแลลูกสุดหัวใจ แม้ร่างกายแม่จะไม่เต็มร้อย ลูกชายเธอโตขึ้นทุกวันแต่สภาพร่างกายยังคงเดิม หายใจเองไม่ได้ มองไม่เห็น เสียงไม่ได้ยิน ไม่สามารถกินอาหารเองได้ มีเพียงการได้กลิ่น อีกทั้งโรคไตของพลอยก็เดินทางมาถึงระยะสุดท้าย และหนักมากขึ้นในทุกวัน เธอต้องฟอกไตทุกวัน เข็มทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยปูดของเส้นเลือดบนแขนจากการฟอกไต เวลามีคนเห็น ใครก็ต่างตกใจเธอ

ตอนนี้ร่างกายแม่พลอย ก็ไม่ได้แกร่งมากนัก เธอฉี่ไม่ได้ กินน้ำแข็งได้วันละ 5 ก้อน เพราะน้ำอาจท่วมปอดได้ หัวใจเต้นผิดปกติจนต้องรักษาด้วยการสวนหัวใจ ปวดหัวหนักเพราะของเสียคั่งที่สมอง พาราไทรอยด์กัดกินกระดูกจนปวดเมื่อย และตอนนี้…อวัยวะอื่นๆ กำลังหยุดการทำงาน แต่มีสิ่งเดียวที่เข้มแข็งกว่าใครคือ “ใจ” ของคนเป็นแม่

เธอยังบอกให้ตัวเองสู้ ต้องได้ตื่นมาเจอลูกในทุกวัน ทุกครั้งที่จะต้องไปฟอกไต เธอจะบอกกับตัวเองให้กลับมา “กลับมาหาลูกให้ได้” เธอหวาดกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอตายไป จะไม่มีใครดูแลลูกชายตัวน้อย

แม้ห้วงลมหายใจสุดท้าย ห่วงเดียวของเธอคือลูกชาย เธออยากปลูกถ่ายไตใหม่ หากมีโอกาสต่อชีวิตได้ เธออยากอยู่ดูแลลูกให้นานที่สุด

นับถือหัวใจแม่พลอยค่ะ ผู้ป่วยไตระยะสุดท้ายสุดแกร่ง ขอให้หัวใจดวงนี้ของแม่พลอย เข้มแข็ง และก้าวข้ามทุกปัญหาไปได้ทุกๆ อย่างนะคะ