ร้องเรียนอีจัน ประกันไม่จ่ายสินไหม ?

ร้องเรียนอีจัน! คุณดรุนีย์ ชุลซ์ หรือพี่ดุ ครูโรงเรียนบ้านโก่ย ต.หนองนาคำ อ.เมือง จ.อุดรธานี
พี่ดุเล่าเรื่องราวสุดอัดอั้นมานานกว่า 10 ปี ให้จันฟังว่า พี่ดุเป็นสาวไทยบ้านอยู่ที่อุดรธานี มีสามีเป็นชาวเยอรมัน ซึ่งได้แต่งงานจดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งของประเทศไทยและประเทศเยอรมัน

ปี 2547 มีบริษัทประกันแห่งหนึ่ง เข้ามาทำโครงการประกันอุบัติเหตุในเขตการศึกษา

เป็นประกันอุบัติเหตุช่วยเหลือเพื่อนครู วงเงิน 1 ล้านบาท พี่ดุจึงตัดสินใจทำประกันภัยด้วย เนื่องจากสามีชาวเยอรมันไม่มีประกัน และไม่ยอมทำประกันใดๆ พี่ดุจึงเลือกให้คุ้มครอง สามีชาวเยอรมัน บิดามารดา และบุตร โดยแนบท้ายของหนังสือกรมธรรม์ระบุว่าคุ้มครองรวมถึงอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ด้วย

การชำระเบี้ยประกัน พี่ดุ เล่าว่า ชำระเบี้ยประกันต่อเดือน เดือนละ 360 บาท โดยหักผ่านบัญชีเงินเดือน ที่สำนักงานเขตจะหักออกจ่ายให้ประกัน ซึ่งพี่ดุก็มีการชำระเบี้ยประกันมาตลอดไม่เคยขาด

กระทั่งปี 2552 หลังสามีชาวเยอรมันมาอยู่ที่ประเทศไทยกับพี่ดุได้ประมาณปีครึ่ง เหมือนโชคร้ายมาเยือน เมื่อวันหนึ่งสามีพี่ดุกำลังขับรถมอเตอร์ไซค์จะไปซื้ออาหารสดที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใน จ.อุดรธานี เมื่อมาถึงทางแยก ปรากฏว่ามีรถสิบล้อเฉี่ยวชนสามีพี่ดุ ทำให้สามีได้รับบาดเจ็บสาหัส แขนซ้ายหัก 3 ท่อน ซี่โครงหัก 2 ซี่ และขาหักอีก 2 ท่อน

ด้วยความที่พี่ดุมั่นใจว่าเราทำประกันกับบริษัทแห่งหนึ่งไว้แล้ว จึงได้โทรหาตัวแทนประกันสาขาที่อุดรธานีทันที แต่โทรไม่ติด พี่ดุจึงลองโทรหาที่เบอร์ของสำนักงานใหญ่ แต่คำตอบที่ดุได้รับคือเขาบอกว่า “ตายถึงจ่าย”

จากคำตอบตรงนั้นพี่ดุก็ยังไม่ได้ฉุกคิดอะไรมาก พร้อมบอกว่า โอเคสามีพี่ยังไม่ตาย ก็ใช้ชีวิตดูแลสามีที่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มาตลอดระยะเวลา 10 ปี ซึ่งตัวพี่ดุเองก็ยังคงชำระเบี้ยประกันอยู่เรื่อยมา

จนเมื่อวันที่ 1 ม.ค. 62 สามีพี่ดุก็ได้จากไปอย่างสงบ พี่ดุจึงทำเอกสารการตายส่งไปที่กงสุลไทย-เยอรมัน และรวบรวมเอกสารส่งไปยังบริษัทประกันด้วย จนเมื่อสิ้นเดือน กันยายน 2562 มีจดหมายจากบริษัทประกันสำนักงานใหญ่ ส่งจดหมายกลับมาหา พร้อมระบุปฏิเสธการจ่ายเงินค่าสินไหม เนื่องจากใบมรณะของสามีพี่ดุ แพทย์ระบุว่าปอดติดเชื้อจนทำให้เสียชีวิต

จากตรงนี้เองพี่ดุจึงติดใจและสงสัยว่า บริษัทประกันใช้ดุลยพินิจใดในการพิจารณาไม่จ่ายค่าสินไหม ทำไมถึงเลือกดูในวันสุดท้ายที่สามีพี่ดุตาย แต่ไม่พิจารณาดูตั้งแต่วันแรกที่สามีประสบอุบัติเหตุ จนกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงและเสียชีวิตในที่สุด ทั้งๆที่ทั้งแต่ปี 47 ที่พี่ดุเริ่มทำประกันก็มีการจ่ายเบี้ยประกันมาตลอด นับจนถึงปี 2562 นี้ รวมเป็นเวลา 14 ปีแล้ว และระยะเวลาที่พี่ดุต้องดูแลสามีที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้จากอุบัติเหตุรถสิบล้อเฉี่ยวชนนั้นก็เป็นเวลากว่า 10 ปี ที่พี่ดุต้องกลายเป็นคนหารายได้หลักมาดูแลครอบครัว พักกลางวันก็ต้องออกจากโรงเรียนมาป้อนข้าวสามี พาสามีเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย

พี่ดุยังบอกกับจันอีกว่า เรามั่นใจว่าเราทำประกันภัยไว้แล้ว และคาดหวังว่าจะช่วยเหลือเราในยามจำเป็น แต่นี่กลับไม่ได้รับความช่วยเหลือ หรือมีตัวแทนประกันมาถามไถ่ใดๆเลย จนพี่ดุรู้สึกว่าไม่เป็นธรรมกับตัวพี่ดุเลย จึงตัดสินใจร้องเรียนมาที่เพจอีจันเพื่อขอความเป็นธรรมให้กับตัวพี่ดุด้วย

จากเรื่องราวที่พี่ดุเล่าให้จันฟัง ลูกเพจอีจันคิดเห็นยังไงกันบ้างคะ มีใครที่ทำประกันแล้วเจอลักษณะคล้ายกับพี่ดุบ้างไหม? ลองแชร์กับจันหน่อยสิ