วันนี้มีเรื่องอบอุ่นหัวใจจาก “หมอสุพัฒน์ ฮาสุวรรณกิจ” คุณหมอผู้เริ่มต้นเส้นทางชีวิตแพทย์ที่โรงพยาบาลสะบ้าย้อย เมื่อเกือบ 30 ปีที่แล้วมาเล่าให้ฟังกันค่ะ

วันหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหา พร้อมรอยยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า
“หมอ ผมลูกแม่แดง แม่ไม่สบาย มารับยาหาหมอครับ”

หมอถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำว่า
“แม่แดงที่เคยเป็นลูกจ้างโรงพยาบาล ตอนหมอจบใหม่”

ความทรงจำเก่าๆ ก็พุดขึ้นมา ยุคที่หมอยังทำงานที่โรงพยาบาลเล็กๆ มีหมอเพียงสองคน พยาบาลไม่ถึงยี่สิบ ช่วยกันดูแลคนไข้ในอำเภอเล็กๆ อย่างอบอุ่นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

วันหนึ่งๆ ตรวจคนไข้เป็นร้อย ผ่าตัด ทำคลอด อยู่เวรต่อเนื่องถึง 84 ชั่วโมง แต่ก็ยังมี “ป้าแดง” แม่ครัวใจดีที่คอยหาอาหาร ทำกับข้าว ดูแลลูกหมอทุกคนด้วยความรัก

คุณหมอยังเล่าต่ออีกว่า ผมจบใหม่เงินเดือน 8,160 บาท ค่าเวรทั้งวันวันละ 400 บาท เบี้ยเลี้ยงเหมาจ่าย 2,200 บาท พอไหวสำหรับหมอจบใหม่ให้ผมได้ผ่อนรถมิตซูบิชิแชมป์มาเป็นรถคันแรกในชีวิต หลังใช้บริการรถเมล์แดงยะลา-หาดใหญ่อยู่ 1 ปี

เวลาผ่านไปกว่า 30 ปี ป้าแดงอายุ80ปีแล้ว ผมยังจำแกงส้มแกงเผ็ดน้ำพริก อาหารยามเย็นที่แบ่งปันกันจากฝีมือป้าแดงได้ไม่ลืม ป้าแดงดูแลลูกหมอทุกคนที่มาใช้ทุนด้วยหัวใจ ลูกชายของป้าแดงมากุมมือคุณหมอเบาๆ แล้วพูดเพียงว่า
“หมอสู้ๆ นะครับ”

คุณหมอยิ้มทั้งน้ำตา พร้อมรำลึกถึงช่วงเวลาที่แพทย์ชนบทต้องทำทุกอย่างด้วยหัวใจ ท่ามกลางมิตรภาพเรียบง่ายที่ไม่ต้องมีระบบซับซ้อนใดๆ

วันนี้โชคชะตาหมุนวนให้หมอสุพัฒน์ได้กลับมาที่ “สะบ้าย้อย” อีกครั้ง ที่เดิม ที่สร้างตัวตนของหมอให้เป็นหมออย่างทุกวันนี้ เรื่องราวเล็กๆ แต่หัวใจใหญ่มาก

เรื่องดีๆวันนี้

‘‘หมอครับผมลูกแม่แดง” คำทักทายที่พาหัวใจหมอย้อนเวลาไปช่วง เรียนจบใหม่ทำงานแรกๆ