ชะตาชีวิตใครหนอลิขิตไว้?

หนึ่งครอบครัวร่วม 22 ชีวิตต้องอยู่ร่วมกันในบ้านหลังเล็ก ๆ ไม่มีผนังแบ่งห้อง ต้องนอนรวมกันกลางลานบ้านอย่างแออัด ซ้ำรายได้ก็ไม่พอ บางวันต้องต้มไข่ ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินกันคนละคำสองคำปะทังชีวิต

เรื่องราวสุดรันทดนี้ เป็นเรื่องราวของคุณสาบารียะ ดารี ชาว ต.รูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี ที่ลงทะเบียนขอรับกล่องนม กับโครงการแม่ตกงานลูกอดนม ที่อีจันร่วมกับมูลนิธิปวีณาฯ ซึ่งคุณสาบารียะ เป็นหนึ่งในผู้เดือดร้อนที่ได้รับกล่องนม เมื่อโทรสอบถามกลับพบว่า ครอบครัวนี้อยู่กันหลายคน และมีหลายอย่างที่จำเป็นต้องใช้ เราจึงเพิ่มกล่องกำลังใจให้เพื่อบรรเทาความทุกข์ และตัดสิน อีจัน ต้องไปมอบเองกับมือ

เมื่อเราเดินทางถึงปัตตานี ในวันที่ (25 มี.ค. 64) เราจึงนำกล่องนม กล่องกำลังใจ ไปมอบให้คุณสาบารียะ ถึงที่บ้าน นาทีแรกที่เห็นคุณสาบารียะ พร้อมสมาชิกในบ้าน อีจัน ถึงกับ ตะลึง! เพราะมีเด็กเล็ก เด็กโต วิ่งเล่นเต็มบ้าน และยังมีผู้ใหญ่อีกหลายคนนั่งอยู่หน้าบ้านอย่างใจจดใจจ่อ โดยทั้งหมดนี้คือสมาชิกที่อาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน

คุณสาบารียะ เล่าทั้งน้ำตาที่เอ่อล้นให้อีจันฟังว่า ครอบครัวของเธออยู่ด้วยกันทั้งหมด 22 ชีวิต เป็นเด็ก 16 คน ผู้ใหญ่อีก 6 คน โดยเธอมีลูกสาว 2 คน คนหนึ่งวัยเพียง 5 เดือน อีกคนวัย 3 ขวบ ต้องดื่มนมผงและนมแม่สลับกันไป

ก่อนหน้านี้ ตนตกงานไม่มีเงินซื้อนมให้ลูก บางวันแม้แต่เงินซื้อข้าวกินยังไม่มีต้องขอติดเงินร้านขายของ แล้วนำไข่ไก่มาต้มใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินกันทั้งบ้าน หรือบางวันพอมีหน่อยก็ออกกันคนละ 20 บาท 30 บาท เพื่อไปตลาดซื้อกับข้าวมาทำกิน

ด้วยความลำบาก จึงลงทะเบียนขอรับกล่องนม ซึ่งพยายามลงทะเบียนถึง 6 ครั้งก่อน พอรู้ว่าจะได้รับกล่องนมก็ดีใจมาก เพราะนมลูกเหลือเพียงก้นกระปุกเท่านั้น

หลังจากเราพูดคุยกันเสร็จ คุณสาบารียะ ก็ทำการเปิดกล่องกำลังใจ และกล่อมนมด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมด้วยความดีใจ สุขใจทั้งผู้ให้ผู้รับ

ก่อนจากกัน คุณสาบารียะ กุมมือเราแน่พร้อมบอกว่า “ ขอบคุณจริง ๆ นะ ถ้าลูกโตจะให้เขาให้โอกาสคนอื่น เหมือนกับที่เขาได้รับโอกาส ” ประโยคนี้ทำให้จันถึงกับน้ำตาร่วง ซึ้งใจที่ได้บรรเทาทุกข์ให้คุณสาบารียะ สู้ๆ นะคะ

อยู่ร่วมกัน 22 ชีวิต

ชีวิตยิ่งกว่าละคร ครอบครัวแออัด อยู่ร่วมกัน 22 ชีวิต กับนมลูกเหลือแค่ก้นกระปุก