เสียงปืนเงียบลง…
แต่ชื่อของพวกเขา จะไม่เงียบหายไปจากความทรงจำของคนไทย

ตลอดปี 2568 แนวชายแดนไทย–กัมพูชา กลายเป็นสมรภูมิที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่ก็เป็นพื้นที่ที่ “ทหารไทย” ต้องยืนหยัดทำหน้าที่ ปกป้องแผ่นดิน ปกป้องอธิปไตย และปกป้องประชาชน

หลายคนไม่ได้กลับบ้าน
หลายคนกลับมา…ในฐานะ “วีรบุรุษ”

เหตุปะทะ ชายแดนไทย–กัมพูชา
24–28 กรกฎาคม 2568

รายชื่อทหารกล้าที่พลีชีพและเสียสละชีวิตในห้วงเวลานั้น ถูกจารึกไว้บนผืนแผ่นดินศรีสะเกษ สุรินทร์ และอุบลราชธานี
ตั้งแต่บ้านโนนวันชัย สัตตะโสม ปราสาทตาควาย ฐานตาสิงห์ ภูมะเขือ ไปจนถึงปราสาทตาเหมือน

ทั้งสิบตรี สิบเอก สิบโท จ่าสิบเอก และพลทหาร
ทุกยศ ทุกหน่วย ทุกภารกิจ
มีสิ่งเดียวกัน คือ “ยอมแลกชีวิต เพื่อชาติ”

เหตุปะทะระลอกใหม่
7–27 ธันวาคม 2568

ความรุนแรงปะทุขึ้นอีกครั้ง
จากช่องบก ช่องอานม้า เนิน 677 ปราสาทตาควาย ภูมะเขือ สระแก้ว
รายชื่อทหารไทยที่เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บ เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บางนายล้มลงกลางฐานปฏิบัติการ
บางนายสิ้นใจจากสะเก็ดระเบิด
บางนายไม่ทันได้เอ่ยคำลาครอบครัว

แต่ทุกคนมีจุดหมายเดียวกัน
คือ “ยืนให้สุด…แม้จะรู้ว่าอาจไม่ได้กลับมา”
พวกเขาไม่ใช่แค่ทหาร

แต่คือ ลูกของพ่อแม่
คือสามีของภรรยา
คือพ่อของลูกน้อย
คือพี่ชายของน้องสาว
คือความหวังของครอบครัวหนึ่ง

วันนี้ ธงชาติที่โบกสะบัดอยู่เหนือชายแดน
มีเลือดและชีวิตของทหารไทยเป็นราคาที่ต้องจ่าย

อีจันขอสดุดี
ทุกชีวิตที่เสียสละ
ทุกหัวใจที่ไม่เคยถอย
และทุกครอบครัวที่ต้องเข้มแข็งแทนคนที่จากไป

พวกเขาคือ “ทหารกล้า”
และจะเป็นเช่นนั้น…ตลอดไป

รายชื่อทหารผู้สละชีพเพื่อชาติ

สดุดีทหารกล้า ผู้สละชีพเพื่อชาติ เหตุปะทะชายแดนไทย-กัมพูชา 2568