14 กุมภาพันธ์ของทุกปี ไม่ใช่แค่วันวาเลนไทน์

แต่คือ “วันรักษ์พญาแร้ง”
วันที่ตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์สะเทือนใจ เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2535

วันที่พรานวางยาเนื้อเก้งหวังฆ่าเสือโคร่งแต่กลับกลายเป็นว่า
พญาแร้งฝูงสุดท้ายในผืนป่าห้วยขาแข้ง ถูกวางยาตายยกฝูงกว่า 30 ตัว

วันนั้น…ไม่ใช่แค่สัตว์ตาย
แต่คือการสูญเสีย “ผู้ทำความสะอาดผืนป่า”

พญาแร้ง หรือ Red-Headed Vulture
คือสัตว์กินซาก (Scavenger) ที่มีบทบาทสำคัญในระบบนิเวศ

เมื่อมันกินซากสัตว์
กรดในกระเพาะที่มีความเข้มข้นสูง
สามารถทำลายเชื้อโรคอันตรายได้

เพราะเหตุนี้
มันจึงถูกเรียกว่า “นกเทศบาล”

ถ้าไม่มีแร้ง
ซากสัตว์จะกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อ
โรคอาจแพร่กระจายสู่สัตว์อื่น
และย้อนกลับมาสู่มนุษย์ในที่สุด

จากความสูญเสีย
จึงเกิดความร่วมมือครั้งใหญ่

องค์การสวนสัตว์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
และมูลนิธิสืบนาคะเสถียร

ร่วมกันเดินหน้าโครงการ
“การฟื้นฟูประชากรพญาแร้งในถิ่นอาศัยของประเทศไทย”

วันนี้…ความพยายามเริ่มออกดอกผล
สามารถเพาะพันธุ์พญาแร้งได้สำเร็จ
และทยอยปล่อยคืนสู่ผืนป่า

14 กุมภาพันธ์
จึงไม่ใช่แค่วันแห่งความรัก

แต่คือวันที่เราถามตัวเองว่า
เรารักผืนป่ามากพอหรือยัง

ขอบคุณภาพและข้อมูล : พญาแร้งคืนถิ่น Thailand Red-headed Vulture Project

พญาแร้งคืนถิ่น Thailand Red-headed Vulture Project