ความเจ็บปวดในวัย 29 ปี “จิ๊กซอว์ อีจัน” สู้มะเร็งต่อมน้ำเหลืองระยะที่4 ในวันที่เส้นทางชีวิตกำลังไปได้สวย แต่กลับต้องสะดุดเพราะโรคร้าย แต่นั้นไม่ใช่อุปสรรคให้เธอหยุดสู้ ความสดใสและใจที่เข้มแข็ง ยังคงเป็นพลังที่ดีเสมอ

ทุกคนที่อ่านอยู่ตอนนี้ เคยวางแผนชีวิตกันไหมคะ ว่าช่วงวัย20ปลายๆ ถึง30ต้นๆ ตอนนั้นเราจะทำอะไรอยู่ แต่กับเพื่อนร่วมงานของทีมอีจันเราคนนี้ เธอกำลังสู้มะเร็งระยะสุดท้าย มะเร็งที่มาทักทายชีวิตแบบไม่ตั้งตัว

“จิ๊กซอว์ อีจัน” พนักงานทีมเซลล์ของออฟฟิศอีจันเรา ในสายตาของเพื่อนร่วมงาน จิ๊กซอว์ มักจะมาพร้อมเครื่องประดับบนใบหน้านั่นคือ “รอยยิ้ม” อยู่เสมอที่ได้เจอกันค่ะ แววตาแห่งความสดใส คนรอบข้างที่ได้อยู่ด้วยก็พลอยสดใสตามกัน

ช่วงชีวิตในวัยแค่ 29 ปี ไม่มีอะไรเป็นสัญญาณบ่งบอก ว่าวันหนึ่งเธอจะกลายเป็นผู้ป่วยมะเร็ง

เมื่อปลายเดือนมกราคม 2568 ขณะกลับจากกิจกรรมเอ้าท์ติ้ง ที่อ.น้ำหนาว จ.เพชรบูรณ์ ตอนนั้นเธอนั่งอยู่บริเวณท้ายรถบัส และเกิดได้กลิ่นเบรกไหม้ สัญญาณร่างกายเริ่มเตือน เพราะหลังจากวันนั้น จิ๊กซอว์เริ่มมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก แต่ยังชะล่าใจอาการนี้คนพักผ่อนน้อย ใครๆ ก็คงเป็นเหมือนกัน?

จนเวลาผ่านไป อาการในช่องอกไม่มีท่าทีจะหายดี ยิ่งปล่อยไว้ยิ่งทรมาน จนแฟนบอกให้ไปหาหมอและนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตช่วงวัยรุ่นของเธอเปลี่ยนไป…

แผ่นฟิล์มเอ็กซเรย์ แสดงให้เห็นถึง “ก้อนเนื้อ” บริเวณช่องอก ขนาดใหญ่ถึง 11 เซ็นติเมตร อยู่ถัดไปไม่ไกลจากหัวใจ หากหัวใจคนเราใหญ่เท่ากำปั้นของตัวเอง ก้อนเนื้อนี้ก็ขนาดเกือบเท่าหัวใจ! ทันทีที่เจอ หมอบอกทันทีว่าก้อนเนื้อไม่ใช่แค่เพิ่งเกิด ดูแล้วน่าจะมีก้อนเนื้ออยู่ในช่องอกมาเป็นปี

สัญญาณเตือนร่างกายที่เรามองข้ามาตลอด วันนี้กลับเป็นโรคร้ายที่อาจคาดคิด ตอนนั้นได้แต่เข้าข้างตัวเอง ว่ามันคงไม่ใช่มะเร็งหรอก มันอาจจะเป็นโรคอื่นก็ได้ ชีวิตเราคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นแต่ความกลัวยังอยู่เต็มหัวใจ “หรือมันจะเป็นมะเร็งจริงๆ วะ?” นี่คือคำถามที่เกิดขึ้น

ในวินาทีที่หมอยืนยันว่านี่คือมะเร็ง คนที่เสียใจจนร้องไห้โฮออกมาไม่ใช่จิ๊กซอว์ แต่กลับเป็น “แม่” ที่สงสารลูกสุดหัวใจ ร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตา วินาทีนั้นหัวใจสองแม่ลูกพังสลาย

“พี่ได้แต่อึ้ง พี่ไม่ได้ร้องเลย เพราะมัวแต่อยากจะปลอบแม่ ถามว่าโอเคไหม ลึกๆ จริงๆ มันไม่ได้โอเคอยู่แล้ว แต่เราจะต้องเข้มแข็ง เราร้องไห้ไม่ได้เพราะแม่เราใจเสียขนาดนั้น ถ้าเรายิ่งร้องเขาจะยิ่งแย่ตาม” ตอนนั้นได้แต่พูดคำว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ในใจก็หนักอึ้ง

“ณ วันที่เป็นโรคมะเร็ง คือช่วงที่เรากำลังจะไปได้ดีกับการงาน กำลังเข้าที่เข้าทางแล้วมันเหมือนโดนดับฝัน… พี่อยากซื้อบ้านให้แม่อยู่สบาย อยากมีรถสักคัน ความฝันของพี่มันแค่นี้เอง แต่เราทำมันไม่ได้แล้ว”

แต่จิ๊กซอว์ มีเวลาเสียใจได้ไม่นานค่ะ เพราะชีวิตและหนทางรักษาข้างหน้ายังรออยู่ เธอต้องรีบปลอบใจตัวเองและเข้าสู่กระบวนการรักษา มะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่เป็นในตอนนั้นยังอยู่ในระยะที่ 2 โอกาสที่จะหาย มันยังมี หากไม่สู้ตอนนี้ จะสู้ตอนไหน? จิ๊กซอว์เข้ารับคีโมทั้งหมด 6 เข็ม และฉายแสงรวม 22 แสง

ช่วงเวลาที่หดหู่ใจ คือช่วงที่ต้องเข้ารักษา อาการที่เกิดขึ้นเข้าขั้นวิกฤติ หมอต้องให้อยู่ในห้องไอซียูโดยมีทีมแพทย์คอยดูแลตลอดเวลาผ่านกล้อง ทั้งกิน นอน ขับถ่าย ต้องอยู่ในสายตาของแพทย์ บางวันปวดจนเข้ากระดูก แสนทรมาน แม้จะอึดอัดก็ต้องยอม ในตอนนั้นต้องเข้มแข็งให้ได้ทั้งกายและใจ เพราะนับเป็นเวลาที่โดดเดี่ยวที่สุด ห้องไอซียูไม่มีใครเข้าได้ แม้กระทั่งแม่ ยังต้องมาเยี่ยมเป็นเวลา แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ไม่เคยหายไปไหน มาหาลูกทุกครั้งที่มาได้ ที่แย่ที่สุดคือตอนให้คีโมเข็มแรก เพราะฤทธิ์ยาทำให้อารมณ์ฉุนเฉียว พูดไม่เป็นคำไม่เป็นภาษา แต่แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยสักครั้ง

“ตอนที่อยู่ไอซียู มันได้รับผลกระทบทางมากกว่า ได้เห็นแม่ที่พยายามไม่ให้เห็นว่าเขาแย่แค่ไหน เราก็รู้สึกทรมานใจ ทำไมเราต้องเป็นแบบนี้ด้วย” นี่คือความในใจจากห้องไอซียู

การให้ยาดำเนินมาเรื่อยๆ จิ๊กซอว์ยังใจแข็งและเข้มแข็ง กระทั่งวันที่ปวดหัวใจที่สุด เดินทางมาถึง ฤทธิ์คีโมทำเส้นผมเริ่มร่วงหล่น จากทีละเส้นๆ กลายเป็นกระจุก ผู้หญิงที่ชอบแต่งตัว รักสวยรักงาม มาส่องกระจกมองตัวเองที่มีเส้นผมเป็นหย่อมๆ แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้หัวใจเจ็บปวดแล้ว จนเธอต้องตัดสินใจ “โกนผม”

ดูเหมือนความเสียใจจะอยู่ได้เพียงไม่นาน เธอใช้พลังคิดบวกมาช่วยฮีลใจตัวเองได้ดีเสมอ เพราะแม้ตอนนี้จะไม่ได้ผมยาวสวยงามเหมือนเมื่อก่อน แต่นั่นก็เป็นอีกแฟชั่นหนึ่งของชีวิต จิ๊กซอว์ยังคงสนุกกับการแต่งตัว สนุกกับการใช้ชีวิตในช่วงเวลาที่ได้ออกจากโรงพยาบาล

กว่า 6 เดือนของการเข้าออกโรงพยาบาลที่นับครั้งไม่ถ้วน เข้าห้องไอซียูจนชิน เข็มแหลมๆ ทิ่มแทงร่างกายแทบทุกส่วนจนไร้ความรู้สึก จากวันที่เลวร้ายเหล่านั้น การต่อสู้ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง กำลังใจที่เต็มเปี่ยม ทำให้เธอเหมือนได้รับพรจากสวรรค์ เมื่อหมอบอกว่า “เราไม่ต้องมาเจอกันอีกแล้วนะ”

มะเร็งมันหายได้จริง?

นี่คือปาฏิหาริย์ หรือผลของความพยายามกันนะ ที่ทำให้มะเร็งร้ายสงบลงได้ ร่างกายตอบสนองยาได้ดี แม้จะยังไม่แข็งแรงเต็มร้อย แต่ร้อยยิ้มยังยิ้มได้กว้างกว่าที่ผ่านมา อาหารร้านที่อยากกิน อาหารฝีมือแม่ที่คิดถึง ที่เที่ยวที่จดเอาไว้ จากนี้จะสานฝันตัวเองให้หมด จิ๊กซอว์คนเดิมกลับมาแล้ว !

ช่วงเวลาที่กลับมาทำงาน ในสายตาของเพื่อนร่วมงาน จิ๊กซอว์คนนี้ดูเหมือนคนปกติ ไม่ป่วยไม่มีอาการอะไร เพียงแต่ยังคงต้องไปติดตามอาการกับหมอเป็นระยะ

ในช่วงปลายปี 2568 จิ๊กซอว์อีจัน กลับมาที่ออฟฟิศอีจัน ได้กลับมาเริ่มทำงานกับพวกเราด้วยความขันแข็ง ช่วงนั้นเป็นวิกฤติน้ำท่วมหาดใหญ่ ทีมอีจันส่งกำลังใจลงใต้ รับของบริจาค ส่งของใช้จำเป็นกันไปหลายสิบคันรถ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพราะความเดือดร้อนของชาวบ้านรอนานไม่ได้ ทีมหนึ่งอยู่ในพื้นที่หาดใหญ่ช่วยชาวบ้าน อีกทีมอยู่กรุงเทพฯ รอรับขอบริจาค ตอนนั้นก็มีจิ๊กซอว์นี่แหละเป็นด่านหน้าที่กรุงเทพฯ คอยรับ-ส่งของ

ความขยันขันแข็ง ความแข็งแรง และการเต็มที่ในงาน ทำเอาพี่ๆ อดห่วงไม่ได้ แต่เบื้องหลังที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนคือ ในตอนนั้นที่ทำงานกัน ร่างกายยังไม่เต็มร้อย อาการปวดเกิดขึ้นเป็นระยะ มีบางครั้งที่เหนื่อย แต่จะให้ใครรู้ไม่ได้ เพราะทุกคนทำงานเต็มที่ เธอก็อยากทำเต็มที่เช่นกัน…

ชีวิตเหมือนกำลังจะเจอแสงสว่าง แต่แล้วก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจอีกครั้ง เมื่อไปตรวจอาการกับคุณหมอ ครั้งนี้ปรากฏว่ามีก้อนเนื้อกระจายอยู่หลายจุดในช่องอก มะเร็งมันกลับมา…

โลกหยุดหมุน ในหัวคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ถามตัวเองว่า “อีกแล้วเหรอวะ เราต้องสู้กับมันไปอีกนานแค่ไหน ชีวิตนี้ไม่ต้องทำอะไรแล้วเหรอ” เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้แค่ 2 เดือน ต้องกลับไปวนลูปเดิมซ้ำ เข้าห้องไอซียู ให้คีโม แต่ครั้งนี้โชคร้าย… มะเร็งมันลามไปอยู่ระยะสุดท้าย และคีโม 3 เข็ม ทำอะไรมันไม่ได้เลย…

แต่ชีวิตยังมีหนทาง เพราะทางเดียวที่จะพอสู้กับมันได้คือ ยามุ่งเป้า แต่มีค่ายาเข็มละ 1 แสนกว่าบาท ทั้งยังต้องใช้มากถึง 6 เข็ม เงิน 6 แสนจะหาได้จากที่ไหน? ชีวิตคนๆ หนึ่งแทบจะยอมแพ้กับการรักษา

แต่แล้ว หัวใจที่เข้มแข็งนี้ยังลุกขึ้นสู้ เพราะสู้มาขนาดนี้แล้วจะยอมแพ้ไปง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง เธอยังเชื่อว่าตราบใดที่หมอยังมีหนทางรักษา แปลว่าเธอจะหายได้จริง แม้มันจะมีโอกาสแค่ 60 เปอร์เซ็นต์ แต่นั้นก็ตั้ง 60 เปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่ 0 สักหน่อย ต่อให้เป็น 0 ก็ยังเชื่อว่ามันจะเป็น 0.9 ได้

ถามว่ากลัวตายไหม ก็คงไม่มีใครไม่กลัว ชีวิตยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำ ในวันที่กลัวมากๆ คืนนั้นแทบนอนไม่หลับ เพราะกลัวจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก ตอนนั้นถึงขั้นนอนคุยกับมะเร็ง เธออยู่ในร่างกายฉัน ถ้าทำให้ฉันตาย เธอก็ตาย ถ้ายังอยากอยู่ด้วยกันอย่าทำร้ายกัน เดี๋ยวมันจะไม่ไหว…

ความคิด ทัศนคติ และหัวใจของเธอแกร่งจริงๆ วันนี้รอยยิ้มที่สดใสพร้อมหัวใจที่เข้มแข็ง ยังคงนำพาให้จิ๊กซอว์สู้กับมะเร็งได้อย่างไม่กลัวแพ้

“เคยได้ยินมาว่า มะเร็งมันกลัวความสดใส พี่เลยพยายามเป็นคนๆ นั้นที่มันเกลียด เอาให้ตายกันไปข้างเลย” นี่คือความคิดเล็กๆ ที่อาจเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้ใครหลายคนได้

“จิ๊กซอว์สู้มะ” ช่อง TikTok และเพจ Facebook ที่เธอสร้างขึ้นมานี้จึงเป็นช่องทางในการส่งต่อพลังบวก จนตอนนี้ทุกคนที่ติดตามเธอผ่านช่องทางออนไลน์ ต่างมาให้กำลังใจเธอไม่ขาดสาย และมีผู้ติดตามอีกไม่น้อย ที่มารอคอยรับพลังบวกจากเธอคนนี้เช่นกัน

วันนี้ จิ๊กซอว์ยังสู้สุดหัวใจ แน่นอนเราเคยผ่านมันมาได้ ทำไมครั้งนี้จะผ่านมันไปไม่ได้ บ้านอีจันยังคิดถึงและเป็นกำลังใจให้จิ๊กซอว์เสมอ อย่าให้อะไรพรากความสดใสนี้ไป เรายังรอวันที่จิ๊กซอว์จะกลับมานะ

“จิ๊กซอว์ สู้ๆ”

จิ๊กซอว์ สู้มะเร็ง

ไม่สู้ก็แพ้! “จิ๊กซอว์ อีจัน” ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายในวัย 29 ปี กับใจที่ไม่เคยยอมให้โรคกินชีวิต