“รักนิรันดร์” ของคุณแม่เรณู 35 ปี ที่ความตายก็พรากหัวใจไม่ได้

บุพเพสันนิวาสจากฝันเห็นงูขาว สู่รักแรกและรักเดียวจนวันสุดทท้ายของลมหายใจ

“คนมันจะเป็นเนื้อคู่กัน… มันจะรักกันจนกระทั่งถึงตาย” คำยืนยันจากใจของ แม่เรณู ศรีบุญเรือง ในวัย 91 ปี ที่ย้อนเล่าถึงจุดเริ่มต้นของความรักที่เหมือนโชคชะตาขีดเขียนไว้ แม่เรณูเล่าว่าก่อนจะพบกับเนื้อคู่ เธอเคยฝันเห็นงูสีขาวมาเล่นด้วย ซึ่งตามความเชื่อโบราณนั่นคือลางบอกเหตุว่าจะได้พบเนื้อคู่ และไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ได้พบกับ พ่อประจักษ์ ที่ทำงาน YWCA ถนนสาทร

แม่เรณูจำภาพวันนั้นได้แม่นยำ เพื่อนพยายามคะยั้นคะยอให้พ่อประจักษ์มาดูตัว “สาวงาม” ที่เดเนอร์สตรี แม้พ่อประจักษ์จะดูนิ่งๆ สุภาพเรียบร้อยจนดูเหมือนไม่สนใจในตอนแรก แต่พอได้เห็นหน้ากันเพียงครั้งเดียว พ่อประจักษ์ถึงกับรีบไปบอกพ่อแม่ทันทีว่า “เจอคนที่ถูกใจแล้ว ถ้าไม่ขัดข้องก็อยากแต่งงานเลย”

ชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบและการดูแลที่ประทับใจ

ชีวิตคู่ของแม่เรณูและพ่อประจักษ์เต็มไปด้วยความเรียบง่ายและเป็นผู้ใหญ่ แม่เรณูเล่าถึงความสุขในวันวานอย่างการนั่งเครื่องบินส่วนตัวที่พ่อประจักษ์ขับเล่น หรือการทำอาหารให้ทาน ซึ่งไม่ว่าแม่เรณูจะทำอะไรให้ พ่อประจักษ์ก็ถูกใจไปเสียหมด ไม่เคยมีเรื่องให้ต้องผิดใจหรือดุด่ากันเลยแม้แต่ครั้งเดียว พ่อประจักษ์คือสุภาพบุรุษที่นิ่ง สุภาพ และให้เกียรติแม่เรณูเสมอมา

วินาทีแห่งการพลัดพราก… ที่หัวใจไม่ยอมจากลา

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อพ่อประจักษ์ในวัย 60 ปี ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะไปส่งลูกชายเข้าโรงเรียนเตรียมทหารที่นครนายก รถตกลงไปในน้ำในบริเวณถนนที่กำลังขุดซ่อมแซม แม่เรณูรอดชีวิตออกมาได้ แต่พ่อประจักษ์จากไปอย่างสงบโดยไม่มีบาดแผลใดๆ ทิ้งให้แม่เรณูต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังมานานกว่า 35 ปี

แต่สำหรับแม่เรณู พ่อประจักษ์ไม่เคยจากไปไหน ทุกวันนี้แม่เรณูยังคงพกรูปถ่ายใบเดิมของพ่อประจักษ์ติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อเสมอ ไปไหนไปกันไม่เคยห่าง และที่กินใจที่สุดคือชีวิตในยามค่ำคืน แม่เรณูเล่าว่า “เรานอนด้วยกันบนหมอนใบเดียวกันทุกคืน” แม้ในวันนี้จะมีเพียงรูปถ่ายและผ้าห่มผืนเล็กแทนตัวพ่อประจักษ์ แต่แม่เรณูก็ยังจัดวางไว้ที่ข้างหมอนใบเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“เราห่มผ้าผืนใหญ่ เขาห่มผ้าผืนเล็ก แต่ผ้าของเขาก็จะวางอยู่ที่หมอนที่เรานอนนั่นแหละ”

บทเรียนรักแท้ในวัย 91 ปี

ในวัย 91 ปี แม่เรณูไม่ได้ต้องการใครใหม่ เพราะคุณงามความดีและตัวตนที่เป็นสุภาพบุรุษของพ่อประจักษ์นั้นเติมเต็มหัวใจแม่เรณูจนล้นแล้ว ท่านปิดท้ายด้วยคำอวยพรให้ทุกคนได้พบ “รักแท้” และสมปรารถนาในความรักเหมือนอย่างที่แม่เรณูได้สัมผัสมาตลอดชีวิต

เพราะสำหรับแม่เรณู… ความตายพรากได้เพียงร่างกาย แต่พราก “คนรัก” ออกจากใจไปไม่ได้เลย