ยายร้องไห้ ผ้าไหมมูลค่าเกือบเเสน หายตอนอพยพ ใครเก็บได้ช่วยส่งคืน

ไนซ์ อีจัน

ไนซ์ อีจัน

11 สิงหาคม 2568

ยายร้องไห้ ผ้าไหมมูลค่าเกือบเเสน หายตอนอพยพ ใครเก็บได้ช่วยส่งคืน

คุณยายวัย 70 เล่าทั้งน้ำตา ผ้าไหม 56 ผืน มูลค่าเกือบเเสน

หายตอนอพยพ วอนคนเก็บไปส่งคืน มันมีค่าที่สุดในชีวิตยาย

วันนี้ (11 ส.ค.68) ที่ บ.ศรีสวาย ต.จีกแดก อ.พนมดงรัก จ.สุรินทร์ คุณยายวัย 70 ปี ทำผ้าไหมที่เก็บไว้ในกระสอบปุ๋ย ซึ่งเป็นผ้าไหมที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิต หล่นหายจากท้ายรถกระบะ เมื่อวันที่ 24 ก.ค.68 ระหว่างอพยพไปที่ศูนย์พักพิง โดยลูกสาวคุณยายได้โพสต์ตามหาแต่ก็ยังไร้วี่แวว ทำให้คุณยายเสียใจมากกินไม่ได้นอนไม่หลับ รวมทั้งคุณตาสามีของคุณยายเสียใจจนช็อกต้องนอนโรงพยาบาล เพราะผ้าไหมที่หายไปมูลค่าเกือบ 1 แสนบาทและเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ทั้งคุณยายและคุณตามีอยู่

คุณยาย เสมอ วงศ์รัมย์ อายุ 70 ปี เจ้าของผ้าไหมเล่าทั้งน้ำตาว่า ผ้าไหมทั้งหมด 56 ผืนยายเป็นคนเก็บใส่กระสอบเอง โดยเก็บเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุปะทะกัน แต่วันนั้นยายตกใจมาก พอได้ยินเสียงปืนใหญ่ปะทะกัน ลูกเขยกับลูกสาวก็เก็บข้าวของที่เตรียมไว้ขึ้นรถกระบะรวมทั้งกระสอบผ้าไหมด้วย แต่เนื่องความตกใจและความเร่งรีบ ทำให้ลูกเขยไม่ได้ปิดฝาท้ายรถ ก็เลยไม่รู้ว่ากระสอบผ้าไหมตกหายที่ไหน

ซึ่งผ้าไหมทั้งหมดในกระสอบ 56 ผืนเป็นสิ่งมีค่าที่ยายเก็บสะสมมา มีทั้งผ้าไหมที่ทอเองและผ้าไหมที่ได้มาจากการไปช่วยงานแต่งพรรคพวกญาติพี่น้อง มันมีค่าที่สุดในชีวิตยาย ตอนนี้ยายไม่เหลืออะไรแล้ว ก็อยากจะฝากถึงคนที่เก็บไป ให้เห็นใจยายด้วย มันเป็นสมบัติที่ยายเก็บสะสมมา ขอให้ส่งคืนยายเถอะ

ทางด้าน เจริญ วงศ์รัมย์ อายุ 69 ปี สามีคุณยาย เล่าว่า รู้สึกเสียใจและเสียดายมากแม้ยายจะปลอบว่าอย่าเสียใจไปเลยมันหายบไปแล้วทำใจเถอะ แต่ตาก็ทำใจไม่ได้เสียใจจนช็อค ลูกหลานต้องหามส่งโรงพยาบาล ระหว่างอยู่ที่ศูนย์พักพิง ไปนอนรักษาตัวอยู่โรงพยายบาลถึง 2 คืน ก็อยากจะฝากถึงคนเก็บได้ยังไงก็ขอคืน ทั้งตาทั้งยายเสียใจมาก หากนำมาคืนตามีน้ำใจให้แน่นอน

นายสุรัตน์  โกสา อายุ 43 ปี ลูกเขยของคุณยายซึ่งเป็นคนขับรถเล่าว่า วันนั้นเริ่มเหตุการณ์ปะทะกันวันแรก ทั้งเด็กทั้งคนแก่ก็ตกใจกลัว ร้องกันระงมทำให้ต้องรีบเร่งออกจากพื้นที่ รวมทั้งข้าวของก็เต็มรถไปหมดทำให้ไม่ได้ปิดฝาท้ายรถ ก็ตั้งใจว่าจะวิ่งออกไปสักพักพอพ้นวิถีกระสุนก็จะจัดเรียงของใหม่แล้วค่อยปิดฝาท้าย พอวิ่งออกไปสักพักก็จอดเก็บของแล้วก็ปิดฝาท้ายรถตอนนั้นก็ยังไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรตกหล่น แต่พอไปถึงศูนย์พักพิง พอเก็บของลงรถถึงได้รู้ว่ากระสอบผ้าไหมหายไป ตอนแรกก็คิดว่า ลืมเอาขึ้นรถ แต่พอวันหลังกลับมาดูที่บ้านจึงได้รู้ว่า กระสอบผ้าไหมหายไปแล้วจริงๆ ก็รู้สึกเสียดายและสงสารแม่มาก