แสนหดหู่ใจ ห้องเรียนที่ไม่มี “น้ำโขง” เพื่อนรัก เหยื่อปะทะชายแดน

ห้องเรียน ที่ไม่มี น้ำโขง เด็กชายเหยื่อระเบิดของเขมร

วันนี้ (21 ส.ค.68) ที่โรงเรียนบ้านโจรก ต.ด่าน อ.กาบเชิง จ.สุรินทร์ ที่อยู่ในพื้นที่ที่เคยมีกระสุนปืนใหญ่ตกใส่บ้านเรือนประชาชนในหมู่บ้านโจรก เมื่อวันที่ 24 ก.ค.68 ที่ผ่านมา ทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 2 ราย บาดเจ็บ 2 ราย ในจำนวนนี้มีเด็ก 8 ขวบเสียชีวิต และเป็นเด็กนักเรียนของโรงเรียนบ้านโจรกแห่งนี้ด้วย

วันนี้ โรงเรียนเปิดเป็นวันที่ 4 แล้วค่ะ มีเด็กนักเรียนเดินทางมาเรียนหนังสือมากขึ้น ประมาณ 50% แล้ว และบางส่วนผู้ปกครองยังไม่ไว้วางใจในสถานการณ์จึงยังไม่ให้ลูกหลานมาเรียนหนังสือ

โดยสิบเอกวรุธ ภิชาเศวตว์ รองผู้อำนวยการ รร.บ้านโจรก ได้พาผู้สื่อข่าวไปดูห้องเรียน ของเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ซึ่งมีนักเรียน จำนวน 31 คน จากทั้งหมด 32 คน เด็กนักเรียนที่หายไป 1 คน ก็คือ ด.ช.ธิติวัฒน์  บุญแต่ง หรือ น้องน้ำโขง อายุ 8 ขวบ ที่เสียชีวิตจากกระสุนปืนใหญ่ของทหารกัมพูชา ยิงมาตกใส่ที่บ้านของ น้ำโขง

ในห้องเรียนพบเพียงโต๊ะเก้าอี้ที่นั่งของน้องนำโขงที่ว่างเปล่า เป็นภาพที่ดูแล้วแสนสลดใจ น.ส.สุทธิวรรณ นพเก้า คุณครูประจำชั้นของน้ำโขง ได้นำสมุดหนังสือของน้องออกมาให้ดูต่างหน้า พร้อมกับเปิดสมุดการบ้านและภาพวาดต่างๆ ที่เป็นลายมือและฝีมือการวาดภาพของน้องน้ำโขงที่วาดไว้ สุดท้ายสิ่งเหล่านี้กลายเป็นเพียงความทรงจำ

ห้องเรียนนี้ไม่มีน้องน้ำโขงอีกแล้ว ทั้งเพื่อนๆ และครูก็ยังคงคิดถึงน้องน้ำโขงไม่หาย และยังหวาดผวาอยู่ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผ่านมายังไม่ถึง 1 เดือน เด็กๆ ยังจำภาพวันนั้นกันได้ดี

ครูประจำชั้นได้เปิดภาพน้องน้ำโขงที่ถ่ายไว้ก่อนเสียชีวิตได้เพียง 3 วันเป็นภาพที่ถ่ายเพื่อเตรียมจะทำประวัติ ของเด็กนักเรียนทุกคน สายตาที่บริสุทธิ์คู่นั้น ดูแล้วใจหาย น้ำโขงมาเสียชีวิตอย่างไม่คาดคิดเสียก่อน

น.ส.สุทธิวรรณ ครูประจำชั้น กล่าวสั้นๆด้วยความเสียใจว่า น้องนิสัยดี เชื่อฟัง เป็นเด็กดีน่ารัก พูดน้อยแต่ยิ้มเก่ง ขยันชอบอาสาช่วยงานครูตลอด  เห็นโต๊ะที่ว่างเปล่าก็ยังคงคิดถึงลูกศิษย์คนนี้อยู่

อย่างไรก็ตาม ภายในโรงเรียนมีหลุมหลบภัยรองรับนักเรียน จำนวน 4 แห่ง แต่ส่วนใหญ่ไม่สมบูรณ์ ยังขาดยางรถยนต์ และดินในการซ่อมแซมปรับปรุงที่ไม่เพียงพอ ทางโรงเรียนยังต้องการยางรถยนต์และดิน ทำหลุมหลบภัย เพราะไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่

จากนี้ไป คงไม่มีอีกแล้ว รอยยิ้มซื่อๆ ใสๆ ของเด็กชายที่ชื่อ “น้ำโขง” ความว่างเปล่านั้น มันคงทำให้ทั้งครูและเพื่อนคิดถึงสุดหัวใจ ความรุนแรงที่เกิดการสูญเสีย คงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นอีก