เปิดใจพี่หนูนา พลัดพรากพ่อ 35 ปี ชีวิตลำบาก ถ้ามีพ่อคงสบายกว่านี้

คิดว่าสักวันหนึ่งพ่อจะมา จนผ่านมา 35 ปีพ่อก็ยังไม่มา…

อีเต้ยอีจันเปิดใจคุยกับพี่หนูนา สาวใต้จากทุ่งสง จ.นครศรีธรรมราช เธอพลัดพรากพ่อมากว่า 35 ปี ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อเลย อยู่กับแม่กันแค่สองคน รูปภาพพ่อสักใบยังไม่มี มีเพียงแค่ใบเกิดที่ระบุชื่อพ่อ “ประยูร ศรีสมบัติ” เป็นคนชุมพร ชื่อเล่นแกชื่อ “ตู่”

ปมในใจเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อพี่หนูนาอยู่ ป.1 วันนั้นมีงานวันพ่อที่โรงเรียน แม่ต้องมางานแทน แต่อยู่ๆ แม่ก็ติดธุระมางานไม่ได้ กลายเป็นว่าพี่หนูนาต้องไหว้คุณครูแทน ความคิดหนึ่งโผล่ขึ้นมา

ทำไมเราไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น

ทำไมคนที่เราไหว้ไม่เป็นพ่อ

ทำไมต้องเป็นคุณครูด้วย…

จากนั้นทุกวันหลังเลิกเรียน พี่หนูนาจะเดินไปนั่งที่บ่อน้ำหน้าบ้านทุกวัน ติดริมถนน ชะเง้อคอมองรถที่วิ่งผ่านไปมา และหวังว่าจะมีรถสักคันจอดเทียบหน้าบ้าน คนที่เปิดประตูลงมาจะเป็นพ่อ…เดินมาหาเธอ

พี่หนูนานั่งรอแบบนั้นจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เมื่อแสงสว่างหมดลง ก็คิดว่าวันนี้พ่อคงไม่มาหาแล้ว แต่ตราบใดที่พระอาทิตย์ยังมีแสดงสว่าง พรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป พี่หนูนาก็จะมานั่งรอที่บ่อน้ำเหมือนเดิม จนถึง ปวช.ปี 2

อีเต้ยนับถือใจพี่หนูมากจริงๆ ครับ เป็นการรอที่ไร้จุดหมาย แต่อาศัยความหวัง…คิดว่าสักวันจะได้พบเจอพ่อ

แม่พี่หนูนาไม่เคยเล่าเรื่องพ่อให้ฟังเลยแม้แต่น้อย แต่คนรอบข้างบอกแค่ว่าเป็นเพราะพ่อมีฐานะดีกว่า ส่วนแม่จน…เลยไม่มีใครอยากให้คบกัน แต่เหตุที่ต้องพลัดพรากจริงๆ นั้นคืออะไรไม่เคยรู้

พี่หนูนาโตมากับความลำบาก คิดเสมอว่าถ้ามีพ่อ…ชีวิตคงไม่ลำบากขนาดนี้

เมื่อถึงวันหนึ่ง…พี่หนูนาตัดสินใจส่งเรื่องราวมาที่เพจอีเต้ยอีจัน เธอบอกกับแม่ตรงๆ ว่าอยากตามหาพ่อ แต่แม่เลยเอ่ยถามว่า แน่ใจแล้วเหรอ? ถ้าคำตอบไม่เป็นแบบที่เราคิด

“หนูยอมรับทุกคำตอบ ขอแค่เห็นหน้าพ่อ”

หลังอีเต้ยได้ฟังเรื่องราวของพี่หนูนา ก็รู้สึกได้ว่าเธอคนนี้ไม่เคยหมดหวังเลย 35 ปีที่ผ่านมา รอคอยปาฏิหาริย์มาตลอด…จะต้องมีวันที่เธอได้เห็นหน้าพ่อสักครั้ง

รอติดตามภารกิจอีเต้ยตามหาพ่อให้พี่หนูนานะครับ เอาใจช่วยกันนะ!