น้ำพรากไปหมดแล้ว เหลือเพียงชีวิต ให้สู้ต่อ : น้ำท่วมเชียงราย

ยาหยี อีจัน

ยาหยี อีจัน

16 กันยายน 2567

น้ำพรากไปหมดแล้ว เหลือเพียงชีวิต ให้สู้ต่อ : น้ำท่วมเชียงราย

น้ำท่วมเชียงราย ครั้งนี้ เจ็บปวดเหลือเกิน นอกจากเจอน้ำซ้ำ 2 ยังหมดตัว

ชีวิตเพิ่งตั้งตัวได้ไม่ถึง 1 ปี น้ำก็มาซัดพลัดไปหมดเกลี้ยง

บ้าน ทรัพย์สิน เสื้อผ้า ไม่เหลืออะไรเลย

อีจัน ขึ้นไปหา ชาวกะเหรี่ยงรวมมิตร

ไปดูความเป็นอยู่ของพวกเขา เผื่อมีความเดือดร้อนอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ

เราได้เจอกับ น้องมิกกะ นั่งเลี้ยงหมู อยู่ริมถนน พอดี เลยได้คุยกัน

“ไม่เหลืออะไรเลยค่ะ” น้องมิกกะเล่าด้วยเสียงอ่อนแรง

หนูเพิ่งสร้างบ้านได้ยังไม่ทันเต็ม 1 ปี น้ำก็มาพลัดบ้านเอียงลงแม่น้ำไปแล้วค่ะ

เงิน ของใช้ หยิบอะไรออกมาไม่ได้เลย เสื้อผ้าจะเปลี่ยนสุดก็ไม่มี ต้องขอชาวบ้านเขามาใส่

ตอนนี้ เหลือแค่ชีวิต หนูกับ แม่ ย่ามสะพาย หมู แล้วก็ แม่แมว ที่มันก็เสียลูกไปเหมือนกัน

5 วันแล้ว ที่ต้องหาอาศัยบ้านคนอื่นนอน แม่แมวก็ร้องหาแต่ลูกตลอดเวลา มันคงไม่รู้ว่าลูกมันโดนน้ำพลัดไปแล้ว

“มิกกะอยากได้อะไรไหมตอนนี้”

เราถามน้องไป ก็พลันยกมือไหว้ตอบทันที

: หนูขอเต็นท์ ที่พอให้หนู กับ แม่ ปักนอนในที่ของตัวเอง จะได้ไม่ต้องไปคอยขออาศัยคนอื่น พลอยให้เขาลำบากไปด้วย กับ เตาปิ๊กนิกไว้ทำข้าวกินกันค่ะ

มีแรงแล้ว หนูจะเริ่มต้นสร้างกันใหม่ เพราะยังมีชีวิตอยู่

แผนทีมอีจัน คือ ช่วย น้องมิกกะ และ ช่วยชาวกะเหรี่ยงรวมมิตรฟื้นฟูบ้านค่ะ

ต้องเร่งซื้อของก่อนค่ำ จะเริ่มลงมือทำวันนี้เลย ทุกข์จะได้ไม่อยู่กับพวกเขานาน

ส่งใจกันมานะคะทุกคน