น้ำพรากไปหมดแล้ว เหลือเพียงชีวิต ให้สู้ต่อ : น้ำท่วมเชียงราย
ยาหยี อีจัน
16 กันยายน 2567

น้ำท่วมเชียงราย ครั้งนี้ เจ็บปวดเหลือเกิน นอกจากเจอน้ำซ้ำ 2 ยังหมดตัว
ชีวิตเพิ่งตั้งตัวได้ไม่ถึง 1 ปี น้ำก็มาซัดพลัดไปหมดเกลี้ยง

บ้าน ทรัพย์สิน เสื้อผ้า ไม่เหลืออะไรเลย
อีจัน ขึ้นไปหา ชาวกะเหรี่ยงรวมมิตร
ไปดูความเป็นอยู่ของพวกเขา เผื่อมีความเดือดร้อนอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ
เราได้เจอกับ น้องมิกกะ นั่งเลี้ยงหมู อยู่ริมถนน พอดี เลยได้คุยกัน
“ไม่เหลืออะไรเลยค่ะ” น้องมิกกะเล่าด้วยเสียงอ่อนแรง

หนูเพิ่งสร้างบ้านได้ยังไม่ทันเต็ม 1 ปี น้ำก็มาพลัดบ้านเอียงลงแม่น้ำไปแล้วค่ะ
เงิน ของใช้ หยิบอะไรออกมาไม่ได้เลย เสื้อผ้าจะเปลี่ยนสุดก็ไม่มี ต้องขอชาวบ้านเขามาใส่
ตอนนี้ เหลือแค่ชีวิต หนูกับ แม่ ย่ามสะพาย หมู แล้วก็ แม่แมว ที่มันก็เสียลูกไปเหมือนกัน
5 วันแล้ว ที่ต้องหาอาศัยบ้านคนอื่นนอน แม่แมวก็ร้องหาแต่ลูกตลอดเวลา มันคงไม่รู้ว่าลูกมันโดนน้ำพลัดไปแล้ว
“มิกกะอยากได้อะไรไหมตอนนี้”
เราถามน้องไป ก็พลันยกมือไหว้ตอบทันที
: หนูขอเต็นท์ ที่พอให้หนู กับ แม่ ปักนอนในที่ของตัวเอง จะได้ไม่ต้องไปคอยขออาศัยคนอื่น พลอยให้เขาลำบากไปด้วย กับ เตาปิ๊กนิกไว้ทำข้าวกินกันค่ะ
มีแรงแล้ว หนูจะเริ่มต้นสร้างกันใหม่ เพราะยังมีชีวิตอยู่








แผนทีมอีจัน คือ ช่วย น้องมิกกะ และ ช่วยชาวกะเหรี่ยงรวมมิตรฟื้นฟูบ้านค่ะ
ต้องเร่งซื้อของก่อนค่ำ จะเริ่มลงมือทำวันนี้เลย ทุกข์จะได้ไม่อยู่กับพวกเขานาน
ส่งใจกันมานะคะทุกคน


















