ทุกข์ซ้ำซ้อน…ลูกติดโควิด สามีโดนรถชน ขอแค่ข้าวสารประทังชีวิต

“สวัสดีค่ะ พี่ๆอีจันทุกคน

ก่อนอื่นหนูต้องขอโทษที่ต้องเขียนจดหมายมาแบบนี้ ขอโทษจริงๆค่ะ”

มีจดหมายฉบับหนึ่งค่ะ ส่งมาที่บ้านอีจัน ขณะที่เรานั่งกินข้าวอยู่

จึงเปิดอ่านพร้อมกัน จึงได้รู้ว่าเป็นจดหมายขอความช่วยเหลือ จากผู้หญิงคนหนึ่ง ในจดหมายระบุว่า

“ตอนนี้หนูอยู่ด้วยกันทั้งหมด 4 คน คือ หนู แฟน ลูกสาว 2 คนค่ะ

เดือนมีนาคม 64 ที่ผ่านมา ลูกสาวคนโต อายุ 13 ปี ติดโควิดมาจากโรงเรียนแห่งหนึ่ง ย่านบางแค ทำให้ครอบครัวต้องกักตัว 14 วัน รายได้ที่เคยมีหดหายไปหมด

ตัวหนูเองทำงานรับจ้างรายวัน รับจ้างทำความสะอาดตามบ้าน โควิดมางานก็หาย

ส่วนแฟนทำงานเป็นช่างเชื่อมโลหะค่ะ ช่วงที่ลูกสาวเป็นโควิดก็ต้องกักตัว ไม่มีรายได้เช่นกัน กินอยู่แบบตามมีตามเกิด เงินไม่มีก็ต้องไปยืมเค้ามาซื้อกินไปก่อน ประทังชีวิตไปวันๆ

หลังจากที่ลูกสาว รักษาตัวหายแล้ว หนูและแฟนก็กลับมาทำงาน พอเริ่มทำงานได้ 3-4 วัน แฟนก็เกิดอุบัติเหตุ ขับรถมอเตอร์ไซค์กลับจากที่ทำงาน เกิดเฉี่ยวชนกับรถแท็กซี่ ทำให้ตอนนี้แขนข้างซ้ายเส้นประสาทฉีกขาด กระดิกไม่ได้ แขนซ้ายอ่อนแรง จนตอนนี้ไม่ได้ทำงานมาเดือนนึงแล้วค่ะ

ส่วนที่อยู่ของเรา คือ ห้องเช่า ค่าเช่าเดือนละ 1,200 บาท ตอนนี้ค้างค่าเช่ามาแล้ว 1 เดือนแค่เงินจะซื้อนมซื้อข้าวก็ไม่พอแล้วค่ะ หนูไม่ขอเงิน อยากขอแค่ข้าวสาร อาหารแห้ง และนมจืดให้ลูก แค่นี้

หนูรู้สึกมืดมนไปหมด หนูนึกถึงแต่พี่ๆ เพจอีจัน เพราะตอนโควิดรอบแรกหนูได้รับความช่วยเหลือจากพี่ๆรอบนี้หนักกว่าเดิม หนักกว่ารอบแรกเยอะเลยค่ะ เพราะเจอทั้ง โควิดเจอทั้งโชคชะตาที่ไม่เข้าข้างเลย…”

หลังจากที่อ่านจดหมายแล้ว

เราติดต่อไปหาเธอ จึงได้รู้ว่าเธอชื่อ พี่อ้อย ค่ะ

พี่อ้อย เล่าให้เราฟังอีกรอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เหมือนพยายามที่จะอดกลั้นน้ำตาเอาไว้ เราถามกลับไปว่า ต้องการแค่ข้าวสาร อาหารแห้ง หรือคะ ? พี่อ้อย ตอบว่า ใช่ค่ะ เอามาเพื่อประทังชีวิตกับสามีและลูกเท่านั้น

อ้อยส่งรูปภาพมาให้เราดูด้วยนะคะเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขียนและบอกว่าเรามาคือความจริงทั้งหมด

โอเคค่ะ พี่อ้อย เดี๋ยวอีจันช่วยเหลือพี่อ้อยเอง เราจะนำข้าวสารอาหารแห้งไปให้พี่เองนะ

ตอนนี้ขอให้พี่สู้ๆ รักษาตัวเองให้ดีๆนะคะ